Ghasel 211: Gestern Nacht kam er, und sein Gesicht war entflammt

دوش می‌آمد و رخساره برافروخته بود
تا کجا باز دل غمزده‌ای سوخته بود

رسم عاشق‌کشی و شیوهٔ شهرآشوبی
جامه‌ای بود که بر قامت او دوخته بود

جان عشاق سپند رخ خود می‌دانست
و آتش چهره بدین کار برافروخته بود

گر‌چه می‌گفت که زارت بکشم می‌دیدم
که نهانش نظری با من دلسوخته بود

کفر زلفش ره دین می‌زد و آن سنگین‌ دل
در پی‌اش مشعلی از چهره برافروخته بود

دل بسی خون به کف آورد ولی دیده بریخت
الله الله، که تلف کرد و که اندوخته بود؟

یار مفروش به دنیا که بسی سود نکرد
آن که یوسف به زر ناسره بفروخته بود

گفت و خوش گفت برو خرقه بسوزان حافظ
یا رب این قلب‌شناسی ز که آموخته بود؟

Gestern Nacht kam er, und sein Gesicht war entflammt;
wo hatte er wohl wieder ein bekümmertes Herz verbrannt?

Der Brauch, Liebende zu töten, und die Art, die Stadt in Aufruhr zu bringen,
waren ein Gewand, das auf seinen Wuchs genäht war.

Die Seele der Liebenden hielt er für die Steppenraute seines Gesichts,
und zu diesem Zweck hatte er das Feuer seiner Wange entfacht.

Sagte er auch: «Ich töte dich elend», so sah ich doch,
dass er heimlich einen Blick für mich mit dem verbrannten Herzen hatte.

Der Unglaube seiner Locke überfiel den Glauben, und jener Steinherzige
hatte ihm mit seinem Gesicht eine Fackel vorangetragen.

Das Herz brachte viel Blut zusammen, doch das Auge vergoss es;
bei Gott, bei Gott, wer hat verschwendet, und wer hatte gesammelt?

Verkaufe den Freund nicht für die Welt, denn wenig gewann,
wer Josef für unechtes Gold verkauft hatte.

Er sprach, und er sprach gut: «Geh, verbrenne die Kutte, Hafis.»
O Herr, von wem hatte er diese Kunst gelernt, Falschgeld zu erkennen?