Ghasel 217: O ihr Muslime, ich hatte einst ein Herz

مسلمانان مرا وقتی دلی بود
که با وی گفتمی گر مشکلی بود

به گردابی چو می‌افتادم از غم
به تدبیرش امید ساحلی بود

دلی همدرد و یاری مصلحت بین
که استظهار هر اهل دلی بود

ز من ضایع شد اندر کوی جانان
چه دامنگیر یا رب منزلی بود

هنر بی‌عیب حرمان نیست لیکن
ز من محروم‌تر کی سائلی بود؟

بر این جان پریشان رحمت آرید
که وقتی کاردانی کاملی بود

مرا تا عشق تعلیم سخن کرد
حدیثم نکتهٔ هر محفلی بود

مگو دیگر که حافظ نکته‌دان است
که ما دیدیم و محکم جاهلی بود

O ihr Muslime, ich hatte einst ein Herz,
mit dem ich sprach, wenn es eine Schwierigkeit gab.

Wenn ich vor Kummer in einen Strudel geriet,
gab es durch seinen Rat Hoffnung auf ein Ufer.

Ein mitfühlendes Herz, ein Freund, der das Rechte sah,
der Rückhalt eines jeden Menschen mit Herz.

Es ging mir in der Gasse des Geliebten verloren;
o Herr, welch ein Ort war das, der einen am Saum festhielt!

Begabung ist nie frei vom Makel der Entbehrung, doch
wann gab es je einen Bettler, der mehr entbehrte als ich?

Habt Erbarmen mit dieser verstörten Seele,
die einst ein vollendeter Meister war.

Seit die Liebe mich das Reden lehrte,
war mein Wort die Pointe jeder Runde.

Sagt nicht mehr, Hafis verstehe Feinheiten,
denn wir haben gesehen: Er war ein gründlicher Tor.