Ghasel 220: Aus dem Auge fließt das Herzblut ganz über unser Gesicht

از دیده خون دل همه بر روی ما رود
بر روی ما ز دیده چه گویم چه‌ها رود

ما در درون سینه هوایی نهفته‌ایم
بر باد اگر رود دل ما زان هوا رود

خورشید خاوری کند از رشک جامه چاک
گر ماه مهرپرور من در قبا رود

بر خاک راه یار نهادیم روی خویش
بر روی ما رواست اگر آشنا رود

سیل است آب دیده و هر کس که بگذرد
گر خود دلش ز سنگ بود هم ز جا رود

ما را به آب دیده شب و روز ماجراست
زان رهگذر که بر سر کویش چرا رود

حافظ به کوی میکده دایم به صدق دل
چون صوفیان صومعه دار از صفا رود

Aus dem Auge fließt das Herzblut ganz über unser Gesicht;
was aus dem Auge über unser Gesicht geht, wie soll ich es sagen?

Wir haben in der Brust ein Verlangen verborgen;
geht unser Herz in den Wind, so geht es um dieses Verlangens willen.

Die Sonne des Ostens zerreißt vor Neid ihr Gewand,
wenn mein liebenährender Mond im Rock ausgeht.

Wir haben unser Gesicht auf den Staub am Weg des Freundes gelegt;
es ist recht, wenn ein Vertrauter über unser Gesicht geht.

Das Wasser des Auges ist eine Flut, und wer vorübergeht,
den reißt es fort, wäre sein Herz auch aus Stein.

Tag und Nacht haben wir Streit mit dem Wasser unserer Augen,
warum es jenen Weg zum Ende seiner Gasse nimmt.

Hafis geht stets mit aufrichtigem Herzen in die Gasse der Schenke,
wie die Sufis, die das Kloster hüten, in Lauterkeit gehen.