Ghasel 226: Ich fürchte, die Tränen zerreißen den Schleier unseres Kummers

ترسم که اشک، در غم ما پرده‌در شود
وین راز سر به مهر به عالم سمر شود

گویند سنگ لعل شود، در مقام صبر
آری شود، ولیک به خون جگر شود

خواهم شدن به میکده گریان و دادخواه
کز دست غم خلاص من، آنجا مگر شود

از هر کرانه تیر دعا کرده‌ام روان
باشد کز آن میانه یکی کارگر شود

ای جان حدیث ما بر دلدار بازگو
لیکن چنان مگو که صبا را خبر شود

از کیمیای مهر تو زر گشت روی من
آری به یمن لطف شما خاک، زر شود

در تنگنای حیرتم از نخوت رقیب
یا رب مباد آن که گدا معتبر شود

بس نکته غیرحسن بباید که تا کسی
مقبول طبع مردم صاحب‌نظر شود

این سرکشی که کنگرهٔ کاخ وصل راست
سرها بر آستانهٔ او خاک در شود

حافظ چو نافهٔ سر زلفش به دست توست
دم درکش ار نه باد صبا را خبر شود

Ich fürchte, die Tränen zerreißen den Schleier unseres Kummers,
und dieses versiegelte Geheimnis wird zur Erzählung für die Welt.

Man sagt, in der Station der Geduld werde der Stein zum Rubin;
ja, er wird es, doch er wird es durch das Blut der Leber.

Ich will weinend und Gerechtigkeit fordernd in die Schenke gehen;
vielleicht kommt dort meine Befreiung aus der Hand des Kummers zustande.

Von allen Seiten habe ich den Pfeil des Gebets abgeschossen;
mag sein, dass einer davon sein Ziel trifft.

O Seele, erzähle dem Herzensfreund unsere Geschichte wieder,
doch erzähle sie nicht so, dass der Ostwind davon erfährt.

Durch die Alchemie deiner Liebe wurde mein Gesicht zu Gold;
ja, durch den Segen eurer Güte wird Staub zu Gold.

Ich stecke in der Enge der Bestürzung über den Hochmut des Rivalen;
o Herr, möge der Bettler nie zu Ansehen kommen!

Es braucht viele Vorzüge außer der Schönheit, bis jemand
vom Geschmack der Schauenden angenommen wird.

So hochfahrend sind die Zinnen am Palast der Vereinigung,
dass Köpfe an seiner Schwelle zum Staub der Tür werden.

Hafis, da die Moschusblase seiner Locke in deiner Hand liegt,
halte den Atem an, sonst erfährt es der Ostwind.