Ghasel 230: Wenn es mein Herz zum moschusduftenden Wein zieht, ist es recht

اگر به بادهٔ مشکین دلم کشد، شاید
که بوی خیر ز زهد ریا نمی‌آید

جهانیان همه گر منع من کنند از عشق
من آن کنم که خداوندگار فرماید

طمع ز فیض کرامت مبر که خلق کریم
گنه ببخشد و بر عاشقان ببخشاید

مقیم حلقهٔ ذکر است دل بدان امید
که حلقه‌ای ز سر زلف یار بگشاید

تو را که حسن خداداده هست و حجلهٔ بخت
چه حاجت است که مشاطه‌ات بیاراید

چمن خوش است و هوا دلکش است و می بی‌غش
کنون به جز دل خوش هیچ در نمی‌باید

جمیله‌ایست عروس جهان، ولی هش دار
که این مخدره در عقد کس نمی‌آید

به لابه گفتمش ای ماهرخ چه باشد اگر
به یک شکر ز تو دلخسته‌ای بیاساید

به خنده گفت که حافظ خدای را مپسند
که بوسهٔ تو رخ ماه را بیالاید

Wenn es mein Herz zum moschusduftenden Wein zieht, ist es recht,
denn von heuchlerischer Askese kommt kein Duft des Guten.

Wenn alle Menschen der Welt mir die Liebe verbieten,
so tue ich, was der Herr gebietet.

Gib die Hoffnung auf die Gabe der Gnade nicht auf, denn der Großmütige
vergibt die Sünde und erbarmt sich der Liebenden.

Das Herz bleibt im Kreis des Gottgedenkens in der Hoffnung,
einen Ring von der Lockenspitze des Freundes zu lösen.

Du, der du gottgegebene Schönheit und das Brautgemach des Glücks hast,
was brauchst du eine Schmückerin, die dich herrichtet?

Die Wiese ist schön, die Luft lieblich und der Wein unvermischt;
jetzt fehlt nichts als ein frohes Herz.

Die Braut der Welt ist eine Schöne, doch gib acht,
denn diese Verhüllte geht mit niemandem die Ehe ein.

Flehend sprach ich zu ihm: «O Mondgesicht, was wäre es, wenn
durch eine Süßigkeit von dir ein Herzwunder Ruhe fände?»

Lachend sprach er: «Hafis, um Gottes willen, billige nicht,
dass dein Kuss das Gesicht des Mondes befleckt.»