Gazal 230: Si el corazón me lleva al vino de almizcle, está bien

اگر به بادهٔ مشکین دلم کشد، شاید
که بوی خیر ز زهد ریا نمی‌آید

جهانیان همه گر منع من کنند از عشق
من آن کنم که خداوندگار فرماید

طمع ز فیض کرامت مبر که خلق کریم
گنه ببخشد و بر عاشقان ببخشاید

مقیم حلقهٔ ذکر است دل بدان امید
که حلقه‌ای ز سر زلف یار بگشاید

تو را که حسن خداداده هست و حجلهٔ بخت
چه حاجت است که مشاطه‌ات بیاراید

چمن خوش است و هوا دلکش است و می بی‌غش
کنون به جز دل خوش هیچ در نمی‌باید

جمیله‌ایست عروس جهان، ولی هش دار
که این مخدره در عقد کس نمی‌آید

به لابه گفتمش ای ماهرخ چه باشد اگر
به یک شکر ز تو دلخسته‌ای بیاساید

به خنده گفت که حافظ خدای را مپسند
که بوسهٔ تو رخ ماه را بیالاید

Si el corazón me lleva al vino de almizcle, está bien,
que del ascetismo hipócrita no viene aroma de bien.

Si toda la gente del mundo me prohíbe el amor,
yo haré lo que mande el Señor.

No pierdas la esperanza del don de la gracia, que el Generoso
perdona el pecado y tiene misericordia de los amantes.

El corazón permanece en el corro del recuerdo con la esperanza
de desatar un anillo de la punta del rizo del amigo.

Tú, que tienes hermosura dada por Dios y la cámara nupcial de la fortuna,
¿qué necesidad tienes de que te adorne una peinadora?

El prado es grato, el aire delicioso y el vino sin mezcla;
ahora no hace falta más que un corazón contento.

La novia del mundo es una belleza, pero ten cuidado,
que esta dama recatada no entra en el contrato de nadie.

Suplicando le dije: «Rostro de luna, ¿qué sería si
con un dulce tuyo hallara descanso un corazón herido?»

Riendo dijo: «Hafez, por Dios, no consientas
que tu beso manche el rostro de la luna.»