Ghasel 233: Ich lasse nicht vom Suchen, bis mein Wunsch sich erfüllt

دست از طلب ندارم تا کام من برآید
یا تن رسد به جانان یا جان ز تن برآید

بگشای تربتم را بعد از وفات و بنگر
کز آتش درونم دود از کفن برآید

بنمای رخ که خلقی واله شوند و حیران
بگشای لب که فریاد از مرد و زن برآید

جان بر لب است و حسرت در دل که از لبانش
نگرفته هیچ کامی جان از بدن برآید

از حسرت دهانش آمد به تنگ جانم
خود کام تنگدستان کی زان دهن برآید

گویند ذکر خیرش در خیل عشقبازان
هر جا که نام حافظ در انجمن برآید

Ich lasse nicht vom Suchen, bis mein Wunsch sich erfüllt:
Entweder erreicht der Leib den Geliebten, oder die Seele verlässt den Leib.

Öffne nach meinem Tod mein Grab und sieh:
Vom Feuer in mir steigt Rauch aus dem Leichentuch.

Zeig dein Gesicht, damit ein ganzes Volk fassungslos und bestürzt wird;
öffne die Lippen, damit ein Schrei von Mann und Frau aufsteigt.

Die Seele ist auf der Lippe und im Herzen die Sehnsucht, dass
die Seele den Leib verlässt, ohne von seinen Lippen etwas erlangt zu haben.

Vor Sehnsucht nach seinem Mund geriet meine Seele in Bedrängnis;
wann erfüllt sich je der Wunsch der Mittellosen durch jenen Mund?

Man spricht gut von ihm in der Schar der Liebenden,
wo immer der Name Hafis in der Versammlung fällt.