Gazal 240: Se alzó la nube de marzo, sopló el viento del año nuevo

ابر آذاری برآمد باد نوروزی وزید
وجه می می‌خواهم و مطرب، که می‌گوید رسید؟

شاهدان در جلوه و من شرمسار کیسه‌ام
بار عشق و مفلسی صعب است، می‌باید کشید

قحط جود است آبروی خود نمی‌باید فروخت
باده و گل از بهای خرقه می‌باید خرید

گوییا خواهد گشود از دولتم کاری که دوش
من همی‌کردم دعا و صبح صادق می‌دمید

با لبی و صد هزاران خنده آمد گل به باغ
از کریمی گوییا در گوشه‌ای بویی شنید

دامنی گر چاک شد در عالم رندی چه باک
جامه‌ای در نیکنامی نیز می‌باید درید

این لطایف کز لب لعل تو من گفتم، که گفت؟
وین تطاول کز سر زلف تو من دیدم، که دید؟

عدل سلطان گر نپرسد حال مظلومان عشق
گوشه‌گیران را ز آسایش طمع باید برید

تیر عاشق‌کش ندانم بر دل حافظ که زد
این قدر دانم که از شعر ترش خون می‌چکید

Se alzó la nube de marzo, sopló el viento del año nuevo;
quiero para el vino y el músico: ¿quién dice «ya llegó»?

Las bellezas se lucen y yo me avergüenzo de mi bolsa;
la carga del amor con la pobreza es dura, y hay que llevarla.

Hay hambre de generosidad; no hay que vender la propia honra.
Vino y rosas hay que comprarlos con el precio del manto.

Parece que algo va a abrirse de mi fortuna, pues anoche
yo rezaba, y despuntaba el alba verdadera.

Con un labio y cien mil risas vino la rosa al jardín;
parece que olió en algún rincón el aroma de un generoso.

Si una falda se rasgó en el mundo de los rends, ¿qué importa?
También en la buena fama hay que rasgar un vestido.

Estas finezas que dije de tu labio de rubí, ¿quién las dijo?
Y esta tiranía que vi de la punta de tu rizo, ¿quién la vio?

Si la justicia del sultán no pregunta por los agraviados del amor,
los retirados han de perder la esperanza de sosiego.

No sé quién disparó al corazón de Hafez la flecha que mata amantes;
solo sé que de su verso fresco goteaba sangre.