Ghasel 253: O du, durch dessen Gesichtsglanz das Tulpenbeet des Lebens froh ist

ای خرم از فروغ رخت لاله زار عمر
بازآ که ریخت بی گل رویت بهار عمر

از دیده گر سرشک چو باران چکد رواست
کاندر غمت چو برق بشد روزگار عمر

این یک دو دم که مهلت دیدار ممکن است
دریاب کار ما که نه پیداست کار عمر

تا کی می صبوح و شکرخواب بامداد
هشیار گرد، هان که گذشت اختیار عمر

دی در گذار بود و نظر سوی ما نکرد
بیچاره دل که هیچ ندید از گذار عمر

اندیشه از محیط فنا نیست هر که را
بر نقطهٔ دهان تو باشد مدار عمر

در هر طرف ز خیل حوادث کمین‌گهیست
زان رو عنان‌گسسته دواند سوار عمر

بی عمر زنده‌ام من و این بس عجب مدار
روز فراق را که نهد در شمار عمر

حافظ سخن بگوی که بر صفحهٔ جهان
این نقش ماند از قلمت یادگار عمر

O du, durch dessen Gesichtsglanz das Tulpenbeet des Lebens froh ist,
komm zurück, denn ohne die Rose deines Gesichts ist der Frühling des Lebens entblättert.

Wenn Tränen aus dem Auge wie Regen tropfen, ist es recht,
denn im Kummer um dich vergingen die Tage des Lebens wie der Blitz.

In diesen ein, zwei Atemzügen, in denen ein Wiedersehen noch möglich ist,
nimm dich unserer Sache an, denn die Sache des Lebens ist ungewiss.

Wie lange noch Morgenwein und süßer Schlaf bei Tagesanbruch?
Werde wach: Sieh, die freie Wahl im Leben ist vorbei.

Gestern ging er vorüber und sah nicht zu uns her;
armes Herz, das vom Vorübergehen des Lebens nichts sah.

Keine Furcht vor dem Meer des Vergehens hat der,
dessen Leben um den Punkt deines Mundes kreist.

Auf jeder Seite lauert ein Hinterhalt der Schar der Ereignisse;
darum lässt der Reiter des Lebens mit verhängten Zügeln galoppieren.

Ich lebe ohne Leben, und wundere dich darüber nicht sehr:
Wer rechnet den Tag der Trennung zum Leben?

Hafis, sprich, denn auf dem Blatt der Welt
bleibt diese Spur deiner Feder als Andenken an ein Leben.