Ghazal 25: La rosa rossa è sbocciata e l'usignolo si è inebriato

شکفته شد گل حمرا و گشت بلبل مست
صلای سرخوشی، ای صوفیان باده پرست

اساس توبه که در محکمی چو سنگ نمود
ببین که جام زجاجی چه طرفه‌اش بشکست

بیار باده که در بارگاه استغنا
چه پاسبان و چه سلطان، چه هوشیار و چه مست

از این رباط دو در، چون ضرورت است رحیل
رواق و طاق معیشت، چه سربلند و چه پست

مقام عیش میسر نمی‌شود بی‌رنج
بلی به حکم بلا بسته‌اند عهد الست

به هست و نیست مرنجان ضمیر و خوش می‌باش
که نیستی‌ست سرانجام هر کمال که هست

شکوه آصفی و اسب باد و منطق طیر
به باد رفت و از او خواجه هیچ طرف نبست

به بال و پر مرو از ره که تیر پرتابی
هوا گرفت زمانی، ولی به خاک نشست

زبان کلک تو حافظ چه شکر آن گوید
که گفتهٔ سخنت می‌برند دست به دست

La rosa rossa è sbocciata e l'usignolo si è inebriato;
un richiamo alla letizia, o sufi adoratori del vino!

Il fondamento del pentimento, che pareva saldo come pietra,
guarda come l'ha mirabilmente spezzato una coppa di vetro.

Porta vino, ché alla corte di Colui che di nulla ha bisogno,
che importa guardiano o sultano, sobrio o ebbro?

Poiché da questa locanda a due porte è necessario partire,
che importa se l'arco e il portico del tuo vivere sono alti o bassi?

La dimora del piacere non si ottiene senza pena;
sì, a condizione di prova fu stretto il patto primordiale.

Non affliggere l'animo con ciò che è e non è, e sii lieto,
ché il nulla è la fine di ogni perfezione che esiste.

Lo splendore di Asaf, il cavallo del vento, la lingua degli uccelli
andarono al vento, e il loro signore non ne trasse profitto.

Non uscire di strada con ali e penne, ché la freccia scoccata
prese l'aria per un momento, ma ricadde nella polvere.

Quali grazie renderà la lingua della tua penna, Hafez,
perché portano di mano in mano le parole che dici?