Ghazal 265: Il mio desiderio, dalla brama del tuo labbro, non si è ancora compiuto

برنیامد از تمنای لبت کامم هنوز
بر امید جام لعلت دردی‌آشامم هنوز

روز اول رفت دینم در سر زلفین تو
تا چه خواهد شد در این سودا سرانجامم هنوز

ساقیا یک جرعه‌ای زان آب آتش‌گون که من
در میان پختگان عشق او خامم هنوز

از خطا گفتم شبی زلف تو را مشک ختن
می‌زند هر لحظه تیغی مو بر اندامم هنوز

پرتو روی تو تا در خلوتم دید آفتاب
می‌رود چون سایه هر دم، بر در و بامم هنوز

نام من رفته‌ست روزی بر لب جانان به سهو
اهل دل را بوی جان می‌آید از نامم هنوز

در ازل داده‌ست ما را ساقی لعل لبت
جرعهٔ جامی که من مدهوش آن جامم هنوز

ای که گفتی جان بده تا باشدت آرام جان
جان به غم‌هایش سپردم، نیست آرامم هنوز

در قلم آورد حافظ قصهٔ لعل لبش
آب حیوان می‌رود هر دم ز اقلامم هنوز

Il mio desiderio, dalla brama del tuo labbro, non si è ancora compiuto;
nella speranza della coppa del tuo rubino bevo ancora la feccia.

Il primo giorno la mia fede se ne andò per le tue due ciocche;
resta ancora da vedere quale sarà la mia fine in questa passione.

Coppiere, un sorso di quell'acqua color del fuoco, ché io
tra quelli che il suo amore ha maturato sono ancora acerbo.

Per errore una notte chiamai la tua chioma muschio di Khotan;
ogni pelo del mio corpo mi colpisce ancora, a ogni istante, con una lama.

Da quando il sole vide nel mio ritiro il raggio del tuo volto,
viene ancora a ogni istante, come un'ombra, alla mia porta e sul mio tetto.

Un giorno il mio nome passò per sbaglio sul labbro dell'amato;
alla gente di cuore viene ancora dal mio nome il profumo dell'anima.

Nella preeternità il coppiere del tuo labbro di rubino ci diede
il sorso di una coppa di cui sono ancora stordito.

O tu che dicesti: «Dai la vita perché la tua anima abbia pace»,
ho consegnato la vita ai dolori per lui, e ancora non ho pace.

Hafez mise per iscritto la storia del suo labbro di rubino;
l'acqua della vita scorre ancora, a ogni istante, dalle mie penne.