Ghasel 294: In der Treue zu deiner Liebe bin ich berühmt unter den Schönen wie die Kerze

در وفای عشق تو، مشهور خوبانم چو شمع
شب‌نشین کوی سربازان و رندانم چو شمع

روز و شب خوابم نمی‌آید به چشم غم‌پرست
بس که در بیماری هجر تو گریانم چو شمع

رشتهٔ صبرم به مقراض غمت ببریده شد
همچنان در آتش مهر تو سوزانم چو شمع

گر کمیت اشک گلگونم نبودی گرم‌رو
کی شدی روشن به گیتی راز پنهانم چو شمع؟

در میان آب و آتش همچنان سرگرم توست
این دل زار نزار اشک‌بارانم چو شمع

در شب هجران، مرا پروانهٔ وصلی فرست
ور نه از دردت جهانی را بسوزانم چو شمع

بی جمال عالم‌آرای تو روزم چون شب است
با کمال عشق تو در عین نقصانم چو شمع

کوه صبرم نرم شد چون موم در دست غمت
تا در آب و آتش عشقت گدازانم چو شمع

همچو صبحم یک نفس باقی‌ست با دیدار تو
چهره بنما دلبرا تا جان برافشانم چو شمع

سرفرازم کن شبی از وصل خود ای نازنین
تا منور گردد از دیدارت ایوانم چو شمع

آتش مهر تو را حافظ عجب در سر گرفت
آتش دل، کی به آب دیده بنشانم چو شمع؟

In der Treue zu deiner Liebe bin ich berühmt unter den Schönen wie die Kerze;
ich durchwache die Nacht in der Gasse der Wagemutigen und Rends wie die Kerze.

Tag und Nacht kommt kein Schlaf in mein kummerergebenes Auge,
so sehr weine ich in der Krankheit der Trennung von dir wie die Kerze.

Der Faden meiner Geduld wurde von der Schere des Kummers um dich durchschnitten,
und doch brenne ich im Feuer deiner Liebe wie die Kerze.

Liefe das fuchsrote Ross meiner rosenfarbenen Tränen nicht so hitzig,
wann wäre mein verborgenes Geheimnis der Welt offenbar geworden wie die Kerze?

Zwischen Wasser und Feuer ist es noch immer heiß mit dir beschäftigt,
dieses elende, abgezehrte, tränenregnende Herz wie die Kerze.

Schick mir in der Nacht der Trennung den Falter einer Begegnung,
sonst setze ich vor Schmerz um dich eine Welt in Brand wie die Kerze.

Ohne deine weltschmückende Schönheit ist mein Tag wie die Nacht;
bei aller Vollendung der Liebe zu dir bin ich im Schwinden begriffen wie die Kerze.

Der Berg meiner Geduld wurde weich wie Wachs in der Hand des Kummers um dich,
seit ich im Wasser und Feuer deiner Liebe schmelze wie die Kerze.

Wie dem Morgen bleibt mir ein Atemzug für deinen Anblick;
zeig dein Gesicht, Herzensräuber, damit ich mein Leben hingebe wie die Kerze.

Erhöhe mich eine Nacht durch die Vereinigung mit dir, o Zarter,
damit meine Halle von deinem Anblick erleuchtet wird wie die Kerze.

Hafis hat das Feuer deiner Liebe wundersam zu Kopf genommen;
wann lösche ich das Feuer des Herzens mit dem Wasser der Augen wie die Kerze?