Ghasel 296: Wenn mein Stern mir beisteht, bekomme ich seinen Saum zu fassen

طالع اگر مدد دهد، دامنش آورم به کف
گر بکشم زهی طرب، ور بکشد زهی شرف

طرف کرم ز کس نبست، این دل پر امید من
گر چه سخن همی برد، قصهٔ من به هر طرف

از خم ابروی توام، هیچ گشایشی نشد
وه که در این خیال کج، عمر عزیز شد تلف

ابروی دوست کی شود، دست‌کش خیال من؟
کس نزده‌ست از این کمان، تیر مراد بر هدف

چند به ناز پرورم، مهر بتان سنگ‌دل
یاد پدر نمی‌کنند، این پسران ناخلف

من به خیال زاهدی، گوشه‌نشین و طرفه آنک
مغبچه‌ای ز هر طرف، می‌زندم به چنگ و دف

بی‌خبرند زاهدان، نقش بخوان و لاتقل
مست ریاست، محتسب، باده بده و لاتخف

صوفی شهر بین که چون، لقمهٔ شبهه می‌خورد
پاردمش دراز باد، آن حیوان خوش علف

حافظ اگر قدم زنی، در ره خاندان به صدق
بدرقهٔ رهت شود، همت شحنهٔ نجف

Wenn mein Stern mir beisteht, bekomme ich seinen Saum zu fassen;
ziehe ich ihn an mich, welche Freude! Und tötet er mich, welche Ehre!

Dieses hoffnungsvolle Herz von mir hat von niemandem Großmut erfahren,
obwohl das Gerede meine Geschichte in alle Richtungen trägt.

Von der Krümmung deiner Braue kam mir keinerlei Öffnung;
weh, dass in diesem krummen Wahn mein teures Leben vertan wurde.

Wann wird die Braue des Freundes je von der Hand meiner Vorstellung gespannt?
Niemand hat mit einem Pfeil von diesem Bogen das Ziel des Wunsches getroffen.

Wie lange soll ich die Liebe zu steinherzigen Götzenbildern zärtlich hegen?
Diese ungeratenen Söhne gedenken des Vaters nicht.

Im Wahn, ein Asket zu sein, sitze ich im Winkel, und das Seltsame ist,
dass mich von allen Seiten ein Magierknabe mit Harfe und Tamburin bedrängt.

Die Asketen wissen nichts: Lies das Zeichen und sag nichts.
Der Sittenwächter ist trunken von Heuchelei: Gib Wein und fürchte dich nicht.

Sieh den Sufi der Stadt, wie er den zweifelhaften Bissen isst;
lang sei sein Schwanzriemen, dieses wohlgenährte Tier!

Hafis, wenn du aufrichtig auf dem Weg der Familie gehst,
wird der Hochsinn des Wächters von Nadschaf das Geleit deines Weges.