Ghazal 298: Un luogo sicuro, vino schietto e un amico benevolo

مقام امن و می بی‌غش و رفیق شفیق
گرت مدام میسر شود، زهی توفیق

جهان و کار جهان جمله هیچ بر هیچ است
هزار بار من این نکته کرده‌ام تحقیق

دریغ و درد که تا این زمان ندانستم
که کیمیای سعادت، رفیق بود، رفیق

به مأمنی رو و فرصت شمر غنیمت وقت
که در کمینگه عمرند قاطعان طریق

بیا که توبه ز لعل نگار و خندهٔ جام
حکایتی‌ست که عقلش نمی‌کند تصدیق

اگر چه موی میانت به چون منی نرسد
خوش است خاطرم از فکر این خیال دقیق

حلاوتی که تو را در چه زنخدان است
به کنه آن نرسد صد‌ هزار فکر عمیق

اگر به رنگ عقیقی شد اشک من، چه عجب؟
که مهر خاتم لعل تو هست همچو عقیق

به خنده گفت که «حافظ! غلام طبع توام»
ببین که تا به چه حدم همی کند تحمیق

Un luogo sicuro, vino schietto e un amico benevolo:
se questo ti è sempre a portata di mano, che fortuna!

Il mondo e le faccende del mondo sono tutto nulla su nulla;
mille volte ho verificato questo punto.

Ahimè, dolore, che fino a questo momento non ho saputo
che l'elisir della felicità era l'amico, l'amico.

Va' in un luogo sicuro e tieni per un guadagno l'occasione del momento,
ché i predoni stanno in agguato alla vita.

Vieni, ché pentirsi del rubino dell'amata e del riso della coppa
è un racconto che la ragione non conferma.

Benché la tua vita sottile come un capello non sia per uno come me,
il mio animo si compiace di pensare a quella fantasia sottile.

La dolcezza che c'è nella fossetta del tuo mento,
centomila pensieri profondi non ne raggiungono il fondo.

Se le mie lacrime hanno preso il colore della corniola, che meraviglia?
Ché il sigillo del tuo castone di rubino è come corniola.

Ridendo disse: «Hafez, sono schiavo del tuo ingegno.»
Guarda fino a che punto si prende gioco di me.