Ghasel 299: Wenn du Wein trinkst, gieß einen Schluck auf die Erde

اگر شراب خوری جرعه‌ای فشان بر خاک
از آن گناه که نفعی رسد به غیر، چه باک؟

برو به هر چه تو داری بخور، دریغ مخور
که بی‌دریغ زند روزگار تیغ هلاک

به خاک پای تو ای سرو نازپرور من
که روز واقعه پا وا مگیرم از سر خاک

چه دوزخی، چه بهشتی، چه آدمی، چه پری
به مذهب همه کفر طریقت است امساک

مهندس فلکی، راه دیر شش جهتی
چنان ببست که ره نیست زیر دیر مغاک

فریب دختر رز طرفه می‌زند ره عقل
مباد تا به قیامت خراب طارم تاک

به راه میکده، حافظ! خوش از جهان رفتی
دعای اهل دلت باد، مونس دل پاک

Wenn du Wein trinkst, gieß einen Schluck auf die Erde;
was ist zu fürchten bei einer Sünde, die einem anderen nützt?

Geh, genieße, was immer du hast, und bedaure nichts,
denn die Zeit schlägt ohne Bedauern mit dem Schwert des Verderbens.

Beim Staub deiner Füße, o meine zärtlich gehegte Zypresse,
zieh am Tag meines Todes den Fuß nicht von meinem Staub zurück.

Ob einer aus der Hölle oder aus dem Paradies, ob Mensch oder Fee,
nach dem Bekenntnis aller ist Zurückhalten auf dem Pfad Unglaube.

Der Baumeister des Himmels hat den Weg dieses sechsseitigen Tempels so verschlossen,
dass es unter dieser Grube von einem Kloster keinen Ausweg gibt.

Die List der Tochter der Rebe überfällt den Verstand auf wundersame Weise;
nie möge bis zur Auferstehung das Spalier der Rebe verfallen.

Auf dem Weg zur Schenke, Hafis, bist du froh aus der Welt gegangen;
das Gebet der Menschen des Herzens sei der Gefährte deines reinen Herzens.