Ghasel 307: Jeden feinen Zug, den ich zur Beschreibung jener Gestalt sagte

هر نکته‌ای که گفتم در وصف آن شمایل
هر کو شنید گفتا «لله در قائل»

تحصیل عشق و رندی آسان نمود اول
آخر بسوخت جانم در کسب این فضایل

حلاج بر سر دار این نکته خوش سراید
«از شافعی نپرسند امثال این مسائل»

گفتم که «کی ببخشی بر جان ناتوانم؟»
گفت «آن زمان که نبود جان در میانه حائل»

دل داده‌ام به یاری، شوخی‌، کشی، نگاری
مرضیة السجایا محمودة الخصائل

در عین گوشه‌گیری بودم چو چشم مستت
و اکنون شدم به مستان چون ابروی تو مایل

از آب دیده صد ره طوفان نوح دیدم
وز لوح سینه نقشت هرگز نگشت زایل

ای دوست دست حافظ تعویذ چشم زخم است
یا رب ببینم آن را در گردنت حمایل

Jeden feinen Zug, den ich zur Beschreibung jener Gestalt sagte,
wer ihn hörte, sprach: «Gott segne den, der das gesagt hat!»

Liebe und Rendtum zu erwerben schien zuerst leicht;
am Ende verbrannte meine Seele beim Erwerb dieser Tugenden.

Halladsch am Galgen singt diese Wahrheit schön:
«Fragen wie diese stellt man nicht dem Rechtsgelehrten.»

Ich sprach: «Wann erbarmst du dich meiner kraftlosen Seele?»
Er sprach: «Dann, wenn die Seele nicht mehr dazwischensteht.»

Ich habe mein Herz einer Freundin gegeben, keck, anmutig, eine Schöne,
von gefälligem Wesen und gerühmten Eigenschaften.

Ich lebte ganz zurückgezogen wie dein trunkenes Auge,
und jetzt neige ich mich den Trunkenen zu wie deine Braue.

Hundertmal sah ich durch das Wasser meiner Augen Noahs Flut,
und von der Tafel meiner Brust wurde dein Bild nie getilgt.

O Freund, die Hand des Hafis ist ein Amulett gegen den bösen Blick;
o Herr, möge ich sie um deinen Hals gelegt sehen.