Gazal 315: Fuera de que la fe y el saber se me fueron de las manos
به غیر از آن که بشد دین و دانش از دستم
بیا بگو که ز عشقت چه طرف بربستم؟
اگر چه خرمن عمرم غم تو داد به باد
به خاکپای عزیزت که عهد نشکستم
چو ذره گرچه حقیرم؛ ببین به دولت عشق
که در هوای رخت چون به مهر پیوستم
بیار باده که عمریست تا من از سر امن
به کنج عافیت از بهر عیش ننشستم
اگر ز مردم هشیاری ای نصیحتگو
سخن به خاک میفکن؛ چرا که من مستم
چگونه سر ز خجالت برآورم بر دوست
که خدمتی بسزا برنیامد از دستم
بسوخت حافظ و آن یار دلنواز نگفت
که مرهمی بفرستم که خاطرش خستم
Fuera de que la fe y el saber se me fueron de las manos,
ven, dime qué provecho saqué de tu amor.
Aunque la pena por ti echó al viento la cosecha de mi vida,
por el polvo de tus pies queridos, no rompí el pacto.
Aunque soy pequeño como una mota, mira cómo, por la fortuna del amor,
en el anhelo de tu rostro me uní al sol.
Trae vino, que hace una vida que yo, a salvo,
no me siento en un rincón tranquilo para el placer.
Si eres de los sobrios, consejero,
no eches tus palabras al suelo, que estoy ebrio.
¿Cómo levantaré la cabeza ante el amigo, de vergüenza,
si ningún servicio digno salió de mi mano?
Hafez se quemó, y aquel amigo que consuela corazones no dijo:
«Mandaré un bálsamo, ya que herí su ánimo.»
Interpretación del fal
Has dado mucho a este apego y recibido poco, pero no has roto tu pacto, y eso te honra. Este mismo amor te ha unido, pequeño como eres, a algo grande. Los consejos ajenos no te hacen efecto por ahora. No te avergüences de no haber hecho nada digno por esa persona, ni esperes tampoco un consuelo inmediato.