Ghazal 315: A parte il fatto che fede e sapere mi sono sfuggiti di mano

به غیر از آن که بشد دین و دانش از دستم
بیا بگو که ز عشقت چه طرف بربستم؟

اگر چه خرمن عمرم غم تو داد به باد
به خاک‌پای عزیزت که عهد نشکستم

چو ذره گرچه حقیرم؛ ببین به دولت عشق
که در هوای رخت چون به مهر پیوستم

بیار باده که عمریست تا من از سر امن
به کنج عافیت از بهر عیش ننشستم

اگر ز مردم هشیاری ای نصیحت‌گو
سخن به خاک میفکن؛ چرا که من مستم

چگونه سر ز خجالت برآورم بر دوست
که خدمتی بسزا برنیامد از دستم

بسوخت حافظ و آن یار دلنواز نگفت
که مرهمی بفرستم که خاطرش خستم

A parte il fatto che fede e sapere mi sono sfuggiti di mano,
vieni, dimmi che profitto ho avuto dal tuo amore.

Benché il dolore per te abbia dato al vento il raccolto della mia vita,
per la polvere dei tuoi cari piedi, non ho rotto il patto.

Benché io sia piccolo come un granello, guarda come, per la fortuna dell'amore,
nel desiderio del tuo volto mi sono unito al sole.

Porta vino, ché è una vita che io, al sicuro,
non siedo in un angolo tranquillo per il piacere.

Se sei tra i sobri, o consigliere,
non gettare a terra le tue parole, ché sono ebbro.

Come alzerò il capo davanti all'amico, per la vergogna,
se nessun servizio degno è venuto dalla mia mano?

Hafez è arso, e quell'amico che consola i cuori non ha detto:
«Manderò un balsamo, poiché ho ferito il suo animo.»