Ghasel 317: Ich sage es offen und bin froh über das, was ich sage

فاش می‌گویم و از گفتهٔ خود دلشادم
بندهٔ عشقم و از هر دو جهان آزادم

طایر گلشن قدسم چه دهم شرح فراق؟
که در این دامگه حادثه چون افتادم

من ملک بودم و فردوس برین جایم بود
آدم آورد در این دیر خراب‌آبادم

سایهٔ طوبی و دلجویی حور و لب حوض
به هوای سر کوی تو برفت از یادم

نیست بر لوح دلم جز الف قامت دوست
چه کنم حرف دگر یاد نداد استادم

کوکب بخت مرا هیچ منجم نشناخت
یا رب از مادر گیتی به چه طالع زادم؟

تا شدم حلقه به گوش در میخانهٔ عشق
هر دم آید غمی از نو به مبارکبادم

می‌خورد خون دلم مردمک دیده، سزاست
که چرا دل به جگرگوشهٔ مردم دادم

پاک کن چهرهٔ حافظ به سر زلف ز اشک
ور نه این سیل دمادم ببرد بنیادم

Ich sage es offen und bin froh über das, was ich sage:
Ich bin der Knecht der Liebe und frei von beiden Welten.

Ich bin ein Vogel aus dem Rosengarten der Heiligkeit; wie soll ich die Trennung schildern,
wie ich in diese Falle der Ereignisse geriet?

Ich war ein Engel, und das höchste Paradies war mein Ort;
Adam brachte mich in dieses verfallene Kloster der Welt.

Der Schatten des Paradiesbaums, der Trost der Huris und der Rand des Teiches
gingen mir aus dem Sinn in der Sehnsucht nach dem Ende deiner Gasse.

Auf der Tafel meines Herzens steht nichts als das Alif vom Wuchs des Freundes;
was soll ich tun? Mein Lehrer brachte mir keinen anderen Buchstaben bei.

Kein Sterndeuter hat den Stern meines Glücks erkannt;
o Herr, unter welchem Aszendenten wurde ich von der Mutter Welt geboren?

Seit ich mit dem Ring im Ohr an der Tür der Schenke der Liebe stehe,
kommt jeden Augenblick ein neuer Kummer, mich zu beglückwünschen.

Die Pupille meines Auges trinkt mein Herzblut, und das ist verdient:
Warum gab ich mein Herz dem Liebling fremder Herzen?

Wisch dem Hafis mit der Spitze deiner Locke die Tränen vom Gesicht,
sonst reißt diese unaufhörliche Flut mein Fundament fort.