Ghazal 31: Quella Notte del Destino di cui parlano i ritirati è stanotte

آن شب قدری که گویند اهل خلوت امشب است
یا رب این تأثیر دولت در کدامین کوکب است؟

تا به گیسوی تو دست ناسزایان کم رسد
هر دلی از حلقه‌ای در ذکر یارب یارب است

کشته چاه زنخدان توام کز هر طرف
صد هزارش گردن جان زیر طوق غبغب است

شهسوار من که مه آیینه دار روی اوست
تاج خورشید بلندش خاک نعل مرکب است

عکس خوی بر عارضش بین کآفتاب گرم رو
در هوای آن عرق تا هست هر روزش تب است

من نخواهم کرد ترک لعل یار و جام می
زاهدان معذور داریدم که اینم مذهب است

اندر آن ساعت که بر پشت صبا بندند زین
با سلیمان چون برانم من که مورم مرکب است

آن که ناوک بر دل من زیر چشمی می‌زند
قوت جان حافظش در خندهٔ زیر لب است

آب حیوانش ز منقار بلاغت می‌چکد
زاغ کلک من بنامیزد چه عالی مشرب است

Quella Notte del Destino di cui parlano i ritirati è stanotte;
Signore, in quale stella sta questo effetto della fortuna?

Perché la mano degli indegni raggiunga di rado la tua chioma,
ogni cuore, nel suo anello, ripete: Signore, Signore.

Sono ucciso dal pozzo del tuo mento, ché da ogni lato
centomila colli d'anime stanno sotto il collare della tua pappagorgia.

Il mio cavaliere regale, al cui volto la luna regge lo specchio,
la corona dell'alto sole è polvere sotto il ferro della sua cavalcatura.

Guarda il riflesso del sudore sulla sua guancia: il sole dal passo ardente,
per desiderio di quel sudore, ha la febbre ogni giorno finché dura.

Non rinuncerò al rubino dell'amico e alla coppa di vino;
asceti, tenetemi per scusato, ché questa è la mia dottrina.

Nell'ora in cui legano la sella sul dorso del vento,
come cavalcherò con Salomone, io che ho per cavalcatura una formica?

Colui che scocca una freccia al mio cuore con la coda dell'occhio,
il nutrimento dell'anima di Hafez sta nel suo sorriso trattenuto.

L'acqua della vita gocciola dal suo becco d'eloquenza;
il corvo della mia penna, Dio lo protegga, che nobile fonte è la sua!