Ghasel 325: Wenn mir der Staub von der Fußsohle meiner Geliebten in die Hand kommt

گر دست دهد خاک کف پای نگارم
بر لوح بصر خط غباری بنگارم

بر بوی کنار تو شدم غرق و امید است
از موج سرشکم که رساند به کنارم

پروانهٔ او گر رسدم در طلب جان
چون شمع همان دم به دمی جان بسپارم

امروز مکش سر ز وفای من و اندیش
زان شب که من از غم به دعا دست برآرم

زلفین سیاه تو به دلداری عشاق
دادند قراری و ببردند قرارم

ای باد از آن باده نسیمی به من آور
کان بوی شفابخش بود دفع خمارم

گر قلب دلم را ننهد دوست عیاری
من نقد روان در دمش از دیده شمارم

دامن مفشان از من خاکی که پس از من
زین در نتواند که برد باد غبارم

حافظ لب لعلش چو مرا جان عزیز است
عمری بود آن لحظه که جان را به لب آرم

Wenn mir der Staub von der Fußsohle meiner Geliebten in die Hand kommt,
schreibe ich damit eine Zeile in feiner Staubschrift auf die Tafel meines Blicks.

In der Hoffnung auf deine Umarmung bin ich ertrunken, und ich hoffe,
dass die Woge meiner Tränen mich ans Ufer trägt.

Wenn mich sein Befehl erreicht, der mein Leben fordert,
gebe ich wie die Kerze im selben Augenblick mit einem Atemzug das Leben hin.

Wende dich heute nicht von meiner Treue ab und denke
an jene Nacht, da ich vor Kummer die Hände zum Gebet erhebe.

Deine beiden schwarzen Locken haben zum Trost der Liebenden
Ruhe versprochen und mir die Ruhe geraubt.

O Wind, bring mir einen Hauch von jenem Wein,
denn dieser heilende Duft vertreibt meinen Katzenjammer.

Wenn der Freund der falschen Münze meines Herzens keinen Gehalt beimisst,
zähle ich ihm sogleich fließendes Geld aus meinen Augen vor.

Schüttle deinen Saum nicht von mir, der ich Staub bin, denn nach mir
vermag der Wind meinen Staub nicht von dieser Tür zu tragen.

Hafis, da mir seine Rubinlippe teuer ist wie das Leben,
wäre es ein ganzes Leben, jener Augenblick, in dem ich meine Seele an seine Lippe bringe.