Gazal 325: Si el polvo de la planta del pie de mi amada me viene a la mano

گر دست دهد خاک کف پای نگارم
بر لوح بصر خط غباری بنگارم

بر بوی کنار تو شدم غرق و امید است
از موج سرشکم که رساند به کنارم

پروانهٔ او گر رسدم در طلب جان
چون شمع همان دم به دمی جان بسپارم

امروز مکش سر ز وفای من و اندیش
زان شب که من از غم به دعا دست برآرم

زلفین سیاه تو به دلداری عشاق
دادند قراری و ببردند قرارم

ای باد از آن باده نسیمی به من آور
کان بوی شفابخش بود دفع خمارم

گر قلب دلم را ننهد دوست عیاری
من نقد روان در دمش از دیده شمارم

دامن مفشان از من خاکی که پس از من
زین در نتواند که برد باد غبارم

حافظ لب لعلش چو مرا جان عزیز است
عمری بود آن لحظه که جان را به لب آرم

Si el polvo de la planta del pie de mi amada me viene a la mano,
trazaré con él una línea, en fina letra de polvo, en la tabla de mi vista.

Con la esperanza de tu abrazo me ahogué, y espero
que la ola de mis lágrimas me lleve a la orilla.

Si me llega su orden reclamando mi vida,
como la vela entregaré el alma en ese mismo instante, de un aliento.

Hoy no te apartes de mi fidelidad, y piensa
en aquella noche en que, de pena, alce las manos para rezar.

Tus dos rizos negros, para consuelo de los amantes,
prometieron sosiego, y se llevaron mi sosiego.

Viento, tráeme un soplo de aquel vino,
que ese aroma que cura ahuyenta mi resaca.

Si el amigo no da ley a la moneda falsa de mi corazón,
contaré al momento, de mis ojos, moneda corriente a sus pies.

No sacudas tu falda de mí, que soy polvo, pues después de mí
el viento no podrá llevarse mi polvo de esta puerta.

Hafez, puesto que su labio de rubí me es querido como la vida,
será una vida entera aquel instante en que lleve el alma a su labio.