Gazal 32: Cuando Dios formó la figura de tu ceja que abre el corazón

خدا چو صورت ابروی دلگشای تو بست
گشاد کار من اندر کرشمه‌های تو بست

مرا و سرو چمن را به خاک راه نشاند
زمانه تا قصب نرگس قبای تو بست

ز کار ما و دل غنچه صد گره بگشود
نسیم گل چو دل اندر پی هوای تو بست

مرا به بند تو دوران چرخ راضی کرد
ولی چه سود که سررشته در رضای تو بست

چو نافه بر دل مسکین من گره مفکن
که عهد با سر زلف گره‌گشای تو بست

تو خود وصال دگر بودی ای نسیم وصال
خطا نگر که دل امید در وفای تو بست

ز دست جور تو گفتم ز شهر خواهم رفت
به خنده گفت که حافظ برو، که پای تو بست؟

Cuando Dios formó la figura de tu ceja que abre el corazón,
ató el desenlace de mis asuntos a tus coqueterías.

El tiempo nos sentó a mí y al ciprés del prado en el polvo del camino
cuando anudó el lino fino de tu túnica color de narciso.

Desató cien nudos de nuestros asuntos y del corazón del capullo
la brisa de la rosa, cuando puso su corazón en desearte.

El giro de la rueda me hizo conforme con tu atadura,
pero ¿de qué sirve, si ató el cabo del hilo a tu consentimiento?

No hagas nudo, como la bolsa de almizcle, en mi pobre corazón,
que hizo pacto con la punta de tu rizo que desata nudos.

Tú misma eras otra unión, oh brisa de la unión;
mira el error: el corazón ató su esperanza a tu fidelidad.

Dije: por tu crueldad me iré de la ciudad.
Riendo dijo: vete, Hafez; ¿quién te ha atado los pies?

Interpretación del fal

La solución de tu asunto depende de la buena voluntad de otra persona, y su inconstancia te ha herido. El nudo se soltará, pero no cuelgues demasiada esperanza de sus promesas. Si quieres irte, nadie te lo impide; es tu propio corazón el que te ata. Decide con claridad si te quedas o te vas.