Ghazal 33: What need has one who has chosen solitude to go sightseeing?

خلوت گزیده را به تماشا چه حاجت است
چون کوی دوست هست به صحرا چه حاجت است

جانا به حاجتی که تو را هست با خدا
کآخر دمی بپرس که ما را چه حاجت است

ای پادشاه حسن خدا را بسوختیم
آخر سؤال کن که گدا را چه حاجت است

ارباب حاجتیم و زبان سؤال نیست
در حضرت کریم، تمنا چه حاجت است

محتاج قصه نیست گرت قصد خون ماست
چون رخت از آن توست، به یغما چه حاجت است

جام جهان نماست ضمیر منیر دوست
اظهار احتیاج، خود آن جا چه حاجت است

آن شد که بار منت ملاح بردمی
گوهر چو دست داد به دریا چه حاجت است

ای مدعی برو که مرا با تو کار نیست
احباب حاضرند، به اعدا چه حاجت است

ای عاشق گدا چو لب روح‌بخش یار
می‌داندت وظیفه، تقاضا چه حاجت است

حافظ! تو ختم کن که هنر خود عیان شود
با مدعی نزاع و محاکا چه حاجت است

What need has one who has chosen solitude to go sightseeing?
When there is the friend's street, what need of the open plain?

My dear, by the need you yourself have of God,
ask at last, for one moment, what our need is.

O king of beauty, for God's sake, we are burned up;
ask at last what the beggar needs.

We are people in need, with no tongue for asking;
in the presence of the Generous, what need to plead?

No pretext is needed if you intend our blood;
since the goods are yours, what need of plunder?

The friend's luminous mind is the world-showing cup;
what need is there to state one's need there?

The time is past when I bore the burden of the sailor's favour;
once the pearl is in hand, what need of the sea?

Go, pretender, for I have no business with you;
friends are present, what need of enemies?

O beggar lover, since the friend's life-giving lip
knows what is due to you, what need to demand?

Hafez, bring it to a close, for skill will show itself;
what need of dispute and contest with the pretender?