Ghasel 333: Beim Abendgebet der Fremden, wenn ich zu weinen beginne

نماز شام غریبان چو گریه آغازم
به مویه‌های غریبانه، قصه پردازم

به یاد یار و دیار آنچنان بگریم زار
که از جهان ره و رسم سفر براندازم

من از دیار حبیبم نه از بلاد غریب
مهیمنا به رفیقان خود رسان بازم

خدای را مددی ای رفیق ره تا من
به کوی میکده دیگر علم برافرازم

خرد ز پیری من کی حساب برگیرد؟
که باز با صنمی طفل، عشق می‌بازم

بجز صبا و شمالم نمی‌شناسد کس
عزیز من! که بجز باد نیست دم‌سازم

هوای منزل یار، آب زندگانی ماست
صبا بیار نسیمی ز خاک شیرازم

سرشکم آمد و عیبم بگفت روی به روی
شکایت از که کنم؟ خانگی‌ست غمازم

ز چنگ زهره شنیدم که صبح‌دم می‌گفت
«غلام حافظ خوش‌لهجهٔ خوش‌آوازم»

Beim Abendgebet der Fremden, wenn ich zu weinen beginne,
erzähle ich mit den Klagen eines Fremden meine Geschichte.

Im Gedenken an Freund und Heimat werde ich so bitter weinen,
dass ich Weg und Brauch des Reisens aus der Welt schaffe.

Ich bin aus dem Land des Geliebten, nicht aus fremden Städten;
o Hüter, bring mich zu meinen Gefährten zurück.

Um Gottes willen, eine Hilfe, o Weggefährte, damit ich
in der Gasse der Schenke wieder mein Banner aufrichte.

Wie soll der Verstand mit meinem Alter rechnen,
da ich wieder mit einem jugendlichen Schönen das Spiel der Liebe spiele?

Niemand kennt mich außer dem Ostwind und dem Nordwind;
mein Lieber, ich habe keinen Vertrauten als den Wind.

Die Luft der Wohnstatt des Freundes ist unser Wasser des Lebens;
Ostwind, bring mir einen Hauch von der Erde von Schiras.

Meine Tränen kamen und sagten mir meine Fehler ins Gesicht;
über wen soll ich klagen? Mein Verräter ist ein Hausgenosse.

Ich hörte von der Harfe der Venus, die in der Frühe sagte:
«Ich bin der Knecht des Hafis mit der schönen Sprache und der schönen Stimme.»