Ghazal 335: Se la mia strada mi riporterà alla taverna dei magi

در خرابات مغان گر گذر افتد بازم
حاصل خرقه و سجاده، روان دربازم

حلقهٔ توبه گر امروز چو زهاد زنم
خازن میکده فردا نکند در، بازم

ور چو پروانه دهد دست، فراغ بالی
جز بدان عارض شمعی نبود پروازم

صحبت حور نخواهم که بود عین قصور
با خیال تو اگر با دگری پردازم

سر سودای تو در سینه بماندی پنهان
چشم تر دامن اگر فاش نکردی رازم

مرغ سان از قفس خاک هوایی گشتم
به هوایی که مگر صید کند شهبازم

همچو چنگ ار به کناری ندهی کام دلم
از لب خویش چو نی یک نفسی بنوازم

ماجرای دل خون گشته نگویم با کس
زان که جز تیغ غمت نیست کسی دمسازم

گر به هر موی، سری بر تن حافظ باشد
همچو زلفت همه را در قدمت اندازم

Se la mia strada mi riporterà alla taverna dei magi,
mi giocherò subito tutto il ricavato di saio e tappeto da preghiera.

Se oggi, come gli asceti, busso con l'anello del pentimento,
domani il custode della taverna non mi aprirà la porta.

E se, come alla falena, mi sarà data libertà d'ali,
il mio volo non andrà che a quella guancia simile a candela.

Non voglio la compagnia delle urì, ché sarebbe la peggiore delle mancanze
se, avendo la tua immagine, mi occupassi di un'altra.

Il segreto della mia passione per te sarebbe rimasto nascosto nel petto
se il mio occhio bagnato non avesse svelato il mio segreto.

Come un uccello mi sono levato in aria dalla gabbia della terra,
nella speranza che il falco reale mi prenda per preda.

Se non esaudisci il desiderio del mio cuore tra le braccia, come l'arpa,
col tuo labbro, come il flauto, suonami per il tempo di un respiro.

Non dirò a nessuno la storia del mio cuore fattosi sangue,
ché non ho altro confidente che la spada del dolore per te.

Se Hafez avesse sul corpo una testa per ogni capello,
come la tua chioma le getterei tutte ai tuoi piedi.