Ghasel 33: Was braucht, wer die Einsamkeit wählte, den Ausflug zum Schauen?

خلوت گزیده را به تماشا چه حاجت است
چون کوی دوست هست به صحرا چه حاجت است

جانا به حاجتی که تو را هست با خدا
کآخر دمی بپرس که ما را چه حاجت است

ای پادشاه حسن خدا را بسوختیم
آخر سؤال کن که گدا را چه حاجت است

ارباب حاجتیم و زبان سؤال نیست
در حضرت کریم، تمنا چه حاجت است

محتاج قصه نیست گرت قصد خون ماست
چون رخت از آن توست، به یغما چه حاجت است

جام جهان نماست ضمیر منیر دوست
اظهار احتیاج، خود آن جا چه حاجت است

آن شد که بار منت ملاح بردمی
گوهر چو دست داد به دریا چه حاجت است

ای مدعی برو که مرا با تو کار نیست
احباب حاضرند، به اعدا چه حاجت است

ای عاشق گدا چو لب روح‌بخش یار
می‌داندت وظیفه، تقاضا چه حاجت است

حافظ! تو ختم کن که هنر خود عیان شود
با مدعی نزاع و محاکا چه حاجت است

Was braucht, wer die Einsamkeit wählte, den Ausflug zum Schauen?
Wenn es die Gasse des Freundes gibt, was braucht es das freie Feld?

Liebste, bei dem Anliegen, das du selbst an Gott hast:
Frag doch einen Augenblick, was unser Anliegen ist.

O König der Schönheit, um Gottes willen, wir sind verbrannt;
frag doch endlich, was der Bettler braucht.

Wir sind Bedürftige und haben keine Zunge zum Bitten;
was braucht es vor dem Großmütigen das Flehen?

Es braucht keinen Vorwand, wenn du unser Blut willst;
da die Habe dir gehört, was braucht es den Raub?

Der leuchtende Sinn des Freundes ist der weltzeigende Becher;
was braucht es dort, das Bedürfnis kundzutun?

Vorbei die Zeit, da ich die Last der Gunst des Schiffers trug;
ist die Perle in der Hand, was braucht es das Meer?

Geh, Anmaßender, ich habe mit dir nichts zu schaffen;
die Freunde sind da, was braucht es Feinde?

O bettelnder Liebender, da die lebenspendende Lippe des Freundes
weiß, was dir zusteht, was braucht es das Fordern?

Hafis, komm zum Schluss, denn das Können zeigt sich von selbst;
was braucht es Streit und Wettstreit mit dem Anmaßenden?