Ghazal 340: Io, che per il fuoco del cuore ribollo come la giara del vino

من که از آتش دل چون خم می در جوشم
مهر بر لب زده، خون می‌خورم و خاموشم

قصد جان است طمع در لب جانان کردن
تو مرا بین که در این کار به جان می‌کوشم

من کی آزاد شوم از غم دل؟ چون هر دم
هندوی زلف بتی حلقه کند در گوشم

حاش لله که نیم معتقد طاعت خویش
این قدر هست که گه گه قدحی می‌نوشم

هست امیدم که علیرغم عدو روز جزا
فیض عفوش ننهد بار گنه بر دوشم

پدرم روضهٔ رضوان به دو گندم بفروخت
من چرا ملک جهان را به جوی نفروشم؟!

خرقه‌پوشی من از غایت دین‌داری نیست
پرده‌ای بر سر صد عیب نهان می‌پوشم

من که خواهم که ننوشم به جز از راوق خم
چه کنم گر سخن پیر مغان ننیوشم؟

گر از این دست زند مطرب مجلس ره عشق
شعر حافظ ببرد وقت سماع از هوشم

Io, che per il fuoco del cuore ribollo come la giara del vino,
con un sigillo sulle labbra bevo sangue e taccio.

Bramare il labbro dell'amato è attentare alla propria vita;
guarda me, che in questo mi adopero con tutta l'anima.

Quando sarò libero dal dolore del cuore, se a ogni istante
la ciocca scura di un idolo mi mette il suo anello all'orecchio?

Dio non voglia che io creda nella mia stessa devozione;
c'è solo questo: che di tanto in tanto bevo una coppa.

Spero che, a dispetto del nemico, nel Giorno della retribuzione
il dono del Suo perdono non mi metta sulle spalle il peso del peccato.

Mio padre vendette il giardino del paradiso per due chicchi di grano;
perché io non dovrei vendere il regno del mondo per un chicco d'orzo?

Il mio portare il saio non viene da estrema devozione;
stendo un velo su cento difetti nascosti.

Io, che non voglio bere altro che il vino filtrato della giara,
che farò se non ascolto la parola del vecchio mago?

Se il menestrello del convegno suona in questo modo l'aria dell'amore,
i versi di Hafez mi toglieranno i sensi nell'ora della danza.