Ghazal 358: Per il dolore del tempo, di cui non vedo la riva

غم زمانه که هیچش کران نمی‌بینم
دواش جز می چون ارغوان نمی‌بینم

به ترک خدمت پیر مغان نخواهم گفت
چرا که مصلحت خود در آن نمی‌بینم

ز آفتاب قدح ارتفاع عیش بگیر
چرا که طالع وقت آن چنان نمی‌بینم

نشان اهل خدا عاشقیست، با خود دار
که در مشایخ شهر این نشان نمی‌بینم

بدین دو دیدهٔ حیران من هزار افسوس
که با دو آینه رویش عیان نمی‌بینم

قد تو تا بشد از جویبار دیدهٔ من
به جای سرو جز آب روان نمی‌بینم

در این خمار کسم جرعه‌ای نمی‌بخشد
ببین که اهل دلی در میان نمی‌بینم

نشان موی میانش که دل در او بستم
ز من مپرس که خود در میان نمی‌بینم

من و سفینهٔ حافظ که جز در این دریا
بضاعت سخن درفشان نمی‌بینم

Per il dolore del tempo, di cui non vedo la riva,
non vedo altro rimedio che il vino rosso come l'albero di Giuda.

Non parlerò di lasciare il servizio del vecchio mago,
perché non vedo in questo il mio vantaggio.

Prendi dal sole della coppa l'altezza del piacere,
ché non vedo la stella del momento così propizia.

Il segno della gente di Dio è l'essere amante; tienilo per te,
ché negli sceicchi della città non vedo questo segno.

Mille rimpianti per questi miei due occhi smarriti,
che con due specchi non vedono chiaro il suo volto.

Da quando la tua statura se n'è andata dalla riva del ruscello del mio occhio,
al posto del cipresso non vedo che acqua corrente.

In questi postumi nessuno mi concede un sorso;
guarda, non vedo nessuno di cuore in mezzo a loro.

Del segno della sua vita sottile come un capello, a cui legai il cuore,
non chiedermi, ché nemmeno vedo me stesso nella faccenda.

Io e la nave di Hafez, ché fuori da questo mare
non vedo provvista di parola che sparga perle.