Ghasel 373: Steh auf, damit wir die Kutte des Sufis in die Schenke tragen

خیز تا خرقه صوفی به خرابات بریم
شطح و طامات به بازار خرافات بریم

سوی رندان قلندر به ره آورد سفر
دلق بسطامی و سجاده طامات بریم

تا همه خلوتیان جام صبوحی گیرند
چنگ صبحی به در پیر مناجات بریم

با تو آن عهد که در وادی ایمن بستیم
همچو موسی ارنی گوی به میقات بریم

کوس ناموس تو بر کنگره عرش زنیم
علم عشق تو بر بام سماوات بریم

خاک کوی تو به صحرای قیامت فردا
همه بر فرق سر از بهر مباهات بریم

ور نهد در ره ما خار ملامت زاهد
از گلستانش به زندان مکافات بریم

شرممان باد ز پشمینه آلوده خویش
گر بدین فضل و هنر نام کرامات بریم

قدر وقت ار نشناسد دل و کاری نکند
بس خجالت که از این حاصل اوقات بریم

فتنه می‌بارد از این سقف مقرنس برخیز
تا به میخانه پناه از همه آفات بریم

در بیابان فنا گم شدن آخر تا کی
ره بپرسیم مگر پی به مهمات بریم

حافظ آب رخ خود بر در هر سفله مریز
حاجت آن به که بر قاضی حاجات بریم

Steh auf, damit wir die Kutte des Sufis in die Schenke tragen
und verzückte Sprüche und leeres Gerede auf den Markt des Aberglaubens tragen.

Zu den umherziehenden Rends lasst uns als Reisegeschenk
die Kutte von Bistam und den Gebetsteppich des leeren Geredes tragen.

Damit alle Zurückgezogenen den Morgenbecher ergreifen,
lasst uns die Harfe des Morgens an die Tür des Alten der Gebete tragen.

Jenen Bund, den wir mit dir im Tal der Sicherheit schlossen,
lasst uns wie Mose, der «Zeig dich mir» ruft, an den verabredeten Ort tragen.

Lasst uns die Pauke deines Ruhms auf den Zinnen des Thrones schlagen;
lasst uns das Banner der Liebe zu dir auf das Dach der Himmel tragen.

Morgen auf der Ebene der Auferstehung tragen wir alle
den Staub deiner Gasse zum Ruhm auf dem Scheitel.

Und legt der Asket uns den Dorn des Tadels in den Weg,
so bringen wir ihn aus seinem Rosengarten in das Gefängnis der Vergeltung.

Schande über uns wegen unserer befleckten Wolle,
wenn wir bei solchem Verdienst und Können den Namen von Wundertätern tragen.

Wenn das Herz den Wert der Zeit nicht erkennt und nichts tut,
ist die Scham groß, die wir von diesem Ertrag unserer Tage davontragen.

Aufruhr regnet von diesem gewölbten Dach: Steh auf,
damit wir vor allem Unheil in der Schenke Zuflucht suchen.

Wie lange noch sollen wir uns in der Wüste des Vergehens verlieren?
Fragen wir nach dem Weg; vielleicht finden wir die Spur zum Wesentlichen.

Hafis, vergieße deine Ehre nicht an der Tür jedes Niedrigen;
es ist besser, wir tragen unser Anliegen zum Richter der Anliegen.