Ghasel 375: Sufi, komm, lass uns die Kutte der Verstellung ablegen

صوفی بیا که خرقه سالوس برکشیم
وین نقش زرق را خط بطلان به سر کشیم

نذر و فتوح صومعه در وجه می نهیم
دلق ریا به آب خرابات برکشیم

فردا اگر نه روضه رضوان به ما دهند
غلمان ز روضه حور ز جنت به درکشیم

بیرون جهیم سرخوش و از بزم صوفیان
غارت کنیم باده و شاهد به بر کشیم

عشرت کنیم ور نه به حسرت کشندمان
روزی که رخت جان به جهانی دگر کشیم

سر خدا که در تتق غیب منزویست
مستانه‌اش نقاب ز رخسار برکشیم

کو جلوه‌ای ز ابروی او تا چو ماه نو
گوی سپهر در خم چوگان زر کشیم

حافظ نه حد ماست چنین لاف‌ها زدن
پای از گلیم خویش چرا بیشتر کشیم

Sufi, komm, lass uns die Kutte der Verstellung ablegen
und über dieses Bild des Trugs einen Strich der Tilgung ziehen.

Lass uns Gelübde und Almosen des Klosters für Wein verwenden
und die Kutte der Heuchelei im Wasser der Schenke waschen.

Wenn man uns morgen den Garten des Paradieses nicht gibt,
zerren wir die Knaben aus dem Garten und die Huris aus dem Himmel.

Lass uns heiter hinausspringen und vom Gelage der Sufis
den Wein rauben und eine Schöne in die Arme schließen.

Lass uns genießen, sonst tötet uns die Reue
an dem Tag, da wir das Gepäck der Seele in eine andere Welt tragen.

Dem Geheimnis Gottes, das hinter dem Vorhang des Verborgenen zurückgezogen sitzt,
lass uns trunken den Schleier vom Gesicht ziehen.

Wo ist ein Aufscheinen seiner Braue, damit wir wie der Neumond
den Ball des Himmels in die Krümmung eines goldenen Schlägers ziehen?

Hafis, es steht uns nicht zu, solche Prahlereien zu führen;
warum sollten wir den Fuß weiter strecken als unsere eigene Decke?