Ghasel 37: Komm, denn der Palast der Hoffnung steht auf sehr schwachem Grund

بیا که قصر امل سخت سست‌بنیادست
بیار باده که بنیاد عمر بر بادست

غلام همت آنم که زیر چرخ کبود
ز هر چه رنگ تعلق پذیرد آزادست

چه گویمت که به میخانه دوش مست و خراب
سروش عالم غیبم چه مژده‌ها دادست

که ای بلندنظر شاهباز سدره‌نشین
نشیمن تو نه این کنج محنت‌آبادست

تو را ز کنگرهٔ عرش می‌زنند صفیر
ندانمت که در این دامگه چه افتادست

نصیحتی کنمت یاد گیر و در عمل آر
که این حدیث، ز پیر طریقتم یادست

غم جهان مخور و پند من مبر از یاد
که این لطیفهٔ عشقم ز رهروی یادست

رضا به داده بده وز جبین گره بگشای
که بر من و تو در اختیار نگشادست

مجو درستی عهد از جهان سست‌نهاد
که این عجوز، عروس هزاردامادست

نشان عهد و وفا نیست در تبسم گل
بنال بلبل بی‌دل که جای فریادست

حسد چه می‌بری ای سست‌نظم بر حافظ؟
قبول خاطر و لطف سخن خدادادست

Komm, denn der Palast der Hoffnung steht auf sehr schwachem Grund;
bring Wein, denn das Fundament des Lebens steht auf Wind.

Ich bin der Knecht des Hochsinns dessen, der unter dem blauen Rad
frei ist von allem, was die Farbe der Bindung annimmt.

Wie soll ich dir sagen, welche frohe Botschaft mir der Engel der verborgenen Welt
gestern Nacht in der Schenke gab, als ich trunken und zerstört war?

Er sprach: O hochblickender Königsfalke, der auf dem Lotosbaum sitzt,
dein Sitz ist nicht dieser Winkel im Ort des Leids.

Von den Zinnen des Thrones pfeift man nach dir;
ich weiß nicht, was dir in dieser Stätte der Fallen zugestoßen ist.

Ich gebe dir einen Rat; merke ihn und handle danach,
denn dieses Wort habe ich vom Meister meines Pfades.

Gräme dich nicht um die Welt und vergiss meinen Rat nicht,
denn diese Feinheit der Liebe habe ich von einem Wanderer.

Sei zufrieden mit dem Gegebenen und glätte die Stirn,
denn mir und dir wurde die Tür der freien Wahl nicht geöffnet.

Suche keine Bundestreue bei der Welt von schwacher Art,
denn diese Alte ist die Braut von tausend Bräutigamen.

Kein Zeichen von Bund und Treue ist im Lächeln der Rose;
klage, herzlose Nachtigall, denn es ist Grund zum Schreien.

Was beneidest du Hafis, du mit dem schwachen Vers?
Anklang im Herzen und Anmut der Rede sind gottgegeben.