Gazal 380: Muchas veces lo he dicho, y lo digo otra vez

بارها گفته‌ام و بار دگر می‌گویم
که من دل‌شده این ره، نه به خود می‌پویم

در پس آینه، طوطی‌صفتم داشته‌اند
آن چه استاد ازل گفت بگو، می‌گویم

من اگر خارم و گر گل چمن‌آرایی هست
که از آن دست که او می‌کشدم، می‌رویم

دوستان! عیب من بی‌دل حیران مکنید
گوهری دارم و صاحب نظری می‌جویم

گر چه با دلق ملمع، می گلگون عیب است
مکنم عیب کزو رنگ ریا می‌شویم

خنده و گریه عشاق ز جایی دگر است
می‌سرایم به شب و وقت سحر می‌مویم

حافظم گفت که «خاک در میخانه مبوی»
گو «مکن عیب که من مشک ختن می‌بویم»

Muchas veces lo he dicho, y lo digo otra vez:
yo, que perdí el corazón, no ando este camino por mí mismo.

Detrás del espejo me han tenido como al loro;
lo que el Maestro de la preeternidad me dijo que dijera, lo digo.

Sea yo espina o rosa, hay quien adorna el prado,
y crezco según la mano que me cría.

Amigos, no me censuréis, que estoy sin corazón y atónito;
tengo una joya, y busco a quien sepa verla.

Aunque el vino color de rosa es falta para quien lleva manto de remiendos,
no me censures, que con él lavo el color de la hipocresía.

La risa y el llanto de los amantes vienen de otra parte;
canto de noche, y a la hora del alba me lamento.

Hafez me dijo: «No huelas el polvo de la puerta de la taberna.»
Dile: «No censures, que huelo almizcle de Jotán.»