Gazal 382: Cuando vengas, recita una Fatiha a la cabecera de un enfermo agotado

فاتحه‌ای چو آمدی بر سر خسته‌ای بخوان
لب بگشا که می‌دهد لعل لبت به مرده جان

آن که به پرسش آمد و فاتحه خواند و می‌رود
گو نفسی که روح را می‌کنم از پیش روان

ای که طبیب خسته‌ای، روی زبان من ببین
کاین دم و دود سینه‌ام، بار دل است بر زبان

گرچه تب استخوان من کرد ز مهر گرم و رفت
همچو تبم نمی‌رود آتش مهر از استخوان

حال دلم ز خال تو هست در آتشش وطن
چشمم از آن دو چشم تو خسته شده‌ست و ناتوان

بازنشان حرارتم ز آب دو دیده و ببین
نبض مرا که می‌دهد هیچ ز زندگی نشان

آن که مدام شیشه‌ام از پی عیش داده است
شیشه‌ام از چه می‌برد پیش طبیب هر زمان؟

حافظ از آب زندگی شعر تو داد شربتم
ترک طبیب کن بیا نسخهٔ شربتم بخوان

Cuando vengas, recita una Fatiha a la cabecera de un enfermo agotado;
abre los labios, que el rubí de tu labio da vida al muerto.

A quien vino a preguntar, recitó la Fatiha y se va,
dile: «Un instante, que envío mi alma por delante de él.»

Oh tú, médico del enfermo, mira la superficie de mi lengua,
que este aliento y humo de mi pecho es la carga del corazón sobre la lengua.

Aunque la fiebre calentó mis huesos de amor y se fue,
el fuego del amor no se va de los huesos como mi fiebre.

El estado de mi corazón, por tu lunar, tiene su patria en el fuego;
mis ojos, por esos dos ojos tuyos, han quedado enfermos y sin fuerza.

Baja mi calor con el agua de mis dos ojos, y mira
si mi pulso da alguna señal de vida.

Aquel que siempre me daba el vaso para el placer,
¿por qué lleva mi vaso al médico a cada momento?

Hafez, tus versos me dieron un jarabe del agua de la vida;
deja al médico y ven a leer la receta de mi jarabe.