Ghasel 389: Wie die Rose zerreiße ich jeden Augenblick bei deinem Duft

چو گل هر دم به بویت جامه در تن
کنم چاک از گریبان تا به دامن

تنت را دید گل گویی که در باغ
چو مستان جامه را بدرید بر تن

من از دست غمت مشکل برم جان
ولی دل را تو آسان بردی از من

به قول دشمنان برگشتی از دوست
نگردد هیچ کس با دوست دشمن

تنت در جامه چون در جام باده
دلت در سینه چون در سیم آهن

ببار ای شمع اشک از چشم خونین
که شد سوز دلت بر خلق روشن

مکن کز سینه‌ام آه جگرسوز
برآید همچو دود از راه روزن

دلم را مشکن و در پا مینداز
که دارد در سر زلف تو مسکن

چو دل در زلف تو بسته‌ست حافظ
بدین سان کار او در پا میفکن

Wie die Rose zerreiße ich jeden Augenblick bei deinem Duft
das Gewand an meinem Leib vom Kragen bis zum Saum.

Man könnte meinen, die Rose habe deinen Leib gesehen, denn im Garten
zerriss sie wie die Trunkenen das Gewand an ihrem Leib.

Ich bringe mein Leben kaum aus der Hand des Kummers um dich,
doch du nahmst mir das Herz mit Leichtigkeit.

Auf das Wort der Feinde hin hast du dich vom Freund abgewandt;
niemand wird einem Freund zum Feind.

Dein Leib im Gewand ist wie Wein im Becher;
dein Herz in der Brust ist wie Eisen in Silber.

Lass Tränen regnen, o Kerze, aus deinem blutigen Auge,
denn das Brennen deines Herzens ist allen offenbar geworden.

Handle nicht so, dass aus meiner Brust ein leberversengender Seufzer
wie Rauch durchs Fenster aufsteigt.

Brich mein Herz nicht und wirf es nicht unter die Füße,
denn es hat seine Wohnung in der Spitze deiner Locke.

Da Hafis sein Herz an deine Locke gebunden hat,
wirf seine Sache nicht auf diese Art unter die Füße.