Ghasel 391: Was könnte schöner sein als der Gedanke an Wein und Becher?

خوش‌تر از فکر می و جام چه خواهد بودن؟
تا ببینم که سرانجام چه خواهد بودن

غم دل چند توان خورد؟ که ایام نماند
گو نه دل باش و نه ایام چه خواهد بودن؟

مرغ کم‌حوصله را گو غم خود خور که بر او
رحم آن کس که نهد دام چه خواهد بودن؟

باده خور غم مخور و پند مقلد منیوش
اعتبار سخن عام چه خواهد بودن؟

دست‌رنج تو همان به که شود صرف به کام
دانی آخر که به ناکام چه خواهد بودن؟

پیر میخانه همی‌خواند معمایی دوش
از خط جام، که فرجام چه خواهد بودن؟

بردم از ره دل حافظ به دف و چنگ و غزل
تا جزای من بدنام چه خواهد بودن

Was könnte schöner sein als der Gedanke an Wein und Becher?
Lass mich sehen, was das Ende sein wird.

Wie lange kann man den Kummer des Herzens schlucken, da die Tage nicht bleiben?
Sag, es gäbe weder Herz noch Tage: Was wäre dann?

Sag dem kleinmütigen Vogel, er solle um sich selbst trauern,
denn welches Erbarmen hat der mit ihm, der die Falle legt?

Trink Wein, gräme dich nicht und hör nicht auf den Rat des Nachahmers;
welches Gewicht hat schon das Wort der Menge?

Was deine Hände erarbeitet haben, wird am besten für deinen Wunsch verwendet;
du weißt, was am Ende, ob du willst oder nicht, daraus wird.

Gestern Nacht las der Alte der Schenke ein Rätsel
aus der Linie am Becher: was der Ausgang sein wird.

Ich habe das Herz des Hafis mit Tamburin, Harfe und Ghasel vom Weg gebracht;
sehen wir, was der Lohn für mich Verrufenen sein wird.