Ghasel 400: Meine hochgewachsene, kokette, listige Geliebte

بالابلند عشوه‌گر نقش‌باز من
کوتاه کرد قصهٔ زهد دراز من

دیدی دلا که آخر پیری و زهد و علم
با من چه کرد دیدهٔ معشوقه‌باز من؟

می‌ترسم از خرابی ایمان که می‌برد
محراب ابروی تو، حضور نماز من

گفتم به دلق زرق بپوشم نشان عشق
غماز بود اشک و عیان کرد راز من

مست است یار و یاد حریفان نمی‌کند
ذکرش به خیر‌، ساقی مسکین‌نواز من

یا رب کی آن صبا بوزد کز نسیم آن
گردد شمامهٔ کرمش، کارساز من؟

نقشی بر آب می‌زنم از گریه، حالیا
تا کی شود قرین حقیقت، مجاز من

بر خود، چو شمع، خنده‌زنان، گریه می‌کنم
تا با تو سنگ‌دل چه کند سوز و ساز من؟

زاهد؛ چو از نماز تو کاری نمی‌رود
هم مستی شبانه و راز و نیاز من

«حافظ»، ز گریه سوخت بگو حالش ای صبا
با شاه دوست‌پرور دشمن‌گداز من

Meine hochgewachsene, kokette, listige Geliebte
hat die lange Geschichte meiner Askese kurz gemacht.

Hast du gesehen, Herz, was am Ende von Alter, Frömmigkeit und Wissen
mein liebesspielendes Auge mir angetan hat?

Ich fürchte um den Ruin meines Glaubens, denn
die Gebetsnische deiner Braue raubt mir die Sammlung im Gebet.

Ich sagte: Mit der Kutte der Heuchelei verhülle ich das Zeichen der Liebe;
die Träne war eine Verräterin und machte mein Geheimnis offenbar.

Der Freund ist trunken und denkt nicht an die Gefährten;
gesegnet sei das Andenken meines Schenken, der den Armen gut ist.

O Herr, wann weht jener Ostwind, durch dessen Hauch
der Duft seiner Großmut meine Sache zum Guten wendet?

Mit meinem Weinen male ich vorerst ein Bild aufs Wasser;
wann wird mein Gleichnis mit der Wirklichkeit vereint?

Wie die Kerze weine ich lachend über mich selbst,
um zu sehen, was mein Brennen und Dulden bei dir, Steinherz, bewirkt.

Asket, da aus deinem Gebet nichts wird,
bleiben doch meine nächtliche Trunkenheit, mein Geheimnis und mein Flehen.

Hafis ist vom Weinen verbrannt; Ostwind, sag seinen Zustand
meinem König, der Freunde hegt und Feinde schmelzen lässt.