Ghazal 400: La mia amata dall'alta statura, civetta e astuta

بالابلند عشوه‌گر نقش‌باز من
کوتاه کرد قصهٔ زهد دراز من

دیدی دلا که آخر پیری و زهد و علم
با من چه کرد دیدهٔ معشوقه‌باز من؟

می‌ترسم از خرابی ایمان که می‌برد
محراب ابروی تو، حضور نماز من

گفتم به دلق زرق بپوشم نشان عشق
غماز بود اشک و عیان کرد راز من

مست است یار و یاد حریفان نمی‌کند
ذکرش به خیر‌، ساقی مسکین‌نواز من

یا رب کی آن صبا بوزد کز نسیم آن
گردد شمامهٔ کرمش، کارساز من؟

نقشی بر آب می‌زنم از گریه، حالیا
تا کی شود قرین حقیقت، مجاز من

بر خود، چو شمع، خنده‌زنان، گریه می‌کنم
تا با تو سنگ‌دل چه کند سوز و ساز من؟

زاهد؛ چو از نماز تو کاری نمی‌رود
هم مستی شبانه و راز و نیاز من

«حافظ»، ز گریه سوخت بگو حالش ای صبا
با شاه دوست‌پرور دشمن‌گداز من

La mia amata dall'alta statura, civetta e astuta,
ha abbreviato la lunga storia della mia ascesi.

Hai visto, cuore, che cosa alla fine di vecchiaia, pietà e sapere
mi ha fatto il mio occhio che gioca all'amore?

Temo la rovina della mia fede, perché
il mihrab del tuo sopracciglio mi porta via il raccoglimento nella preghiera.

Dissi: col saio dell'ipocrisia coprirò il segno dell'amore;
la lacrima fu delatrice e rese palese il mio segreto.

L'amico è ebbro e non si ricorda dei compagni;
benedetto il ricordo del mio coppiere, benevolo coi poveri.

Signore, quando soffierà quel vento dell'est per la cui brezza
la fragranza della sua generosità aggiusterà le mie cose?

Col mio pianto traccio per ora una figura sull'acqua;
quando la mia metafora sarà unita alla realtà?

Come la candela piango su me stesso ridendo,
per vedere che cosa farà a te, cuore di pietra, il mio ardere e sopportare.

Asceta, poiché dalla tua preghiera non viene nulla,
resta la mia ebbrezza notturna, il mio segreto e la mia supplica.

Hafez è arso dal pianto; vento dell'est, di' il suo stato
al mio re, che ha cari gli amici e fa sciogliere i nemici.