Ghazal 402: Dirò una cosa incantevole: guarda il neo di quel volto di luna

نکته‌ای دلکش بگویم خال آن مه‌رو ببین
عقل و جان را بستهٔ زنجیر آن گیسو ببین

عیب دل کردم که وحشی‌وضع و هرجایی مباش
گفت چشم شیرگیر و غنج آن آهو ببین

حلقهٔ زلفش تماشاخانهٔ باد صباست
جان صد صاحب‌دل آن جا بستهٔ یک مو ببین

عابدان آفتاب از دلبر ما غافل‌اند
ای ملامت‌گو خدا را رو مبین آن رو ببین

زلف دل‌دزدش صبا را بند بر گردن نهاد
با هواداران ره رو حیلهٔ هندو ببین

این‌که من در جست‌وجوی او ز خود فارغ شدم
کس ندیده‌ست و نبیند مثلش از هر سو ببین

حافظ ار در گوشهٔ محراب می‌نالد رواست
ای نصیحت‌گو خدا را آن خم ابرو ببین

از مراد شاه منصور ای فلک سر برمتاب
تیزی شمشیر بنگر قوت بازو ببین

Dirò una cosa incantevole: guarda il neo di quel volto di luna;
guarda ragione e anima legate alla catena di quella chioma.

Rimproverai il cuore: non essere così selvatico e vagabondo.
Disse: guarda l'occhio che cattura i leoni e la civetteria di quella gazzella.

L'anello della sua ciocca è la casa di delizie del vento dell'est;
guarda là le anime di cento uomini di cuore legate a un solo capello.

Gli adoratori del sole nulla sanno del nostro rubacuori;
tu che mi biasimi, per Dio, non guardare il volto: guarda quel volto.

La sua ciocca ladra di cuori ha messo un laccio al collo del vento dell'est;
guarda l'astuzia dell'indiano verso chi percorre la via per amor suo.

Che cercandolo io mi sia liberato di me stesso:
nessuno ha visto né vedrà il suo pari; guarda da ogni parte.

Se Hafez geme nell'angolo del mihrab, è giusto;
tu che consigli, per Dio, guarda la curva di quel sopracciglio.

O cielo, non distogliere il capo dal desiderio di Shah Mansur;
guarda il filo della sua spada, guarda la forza del suo braccio.