Ghazal 407: Vidi il campo verde del cielo e la falce della luna nuova

مزرع سبز فلک دیدم و داس مه نو
یادم از کشتهٔ خویش آمد و هنگام درو

گفتم ای بخت بخفتیدی و خورشید دمید
گفت با این همه از سابقه نومید مشو

گر روی پاک و مجرد چو مسیحا به فلک
از چراغ تو به خورشید رسد صد پرتو

تکیه بر اختر شب‌دزد مکن کاین عیار
تاج کاووس ببرد و کمر کیخسرو

گوشوار زر و لعل ار چه گران دارد گوش
دور خوبی گذران است نصیحت بشنو

چشم بد دور ز خال تو که در عرصهٔ حسن
بیدقی راند که برد از مه و خورشید گرو

آسمان گو مفروش این عظمت کاندر عشق
خرمن مه به جوی خوشهٔ پروین به دو جو

آتش زهد و ریا خرمن دین خواهد سوخت
حافظ این خرقهٔ پشمینه بینداز و برو

Vidi il campo verde del cielo e la falce della luna nuova;
mi ricordai di ciò che io stesso avevo seminato, e del tempo della mietitura.

Dissi: o fortuna, hai dormito ed è sorto il sole.
Disse: con tutto ciò, non disperare di quanto fu concesso prima.

Se sali al cielo puro e spoglio come il Messia,
cento raggi dalla tua lampada giungeranno al sole.

Non appoggiarti all'astro che ruba di notte, perché quel furfante
portò via la corona di Kavus e la cintura di Kay Khosrow.

Benché l'orecchino d'oro e rubino renda pesante l'orecchio,
la stagione della bellezza passa: ascolta il consiglio.

Lontano il malocchio dal tuo neo, perché sul campo della bellezza
mosse un pedone che vinse la posta alla luna e al sole.

Di' al cielo di non vendere questa grandezza, perché in amore
il raccolto della luna vale un chicco d'orzo, e la spiga delle Pleiadi due.

Il fuoco dell'ascesi e dell'ipocrisia brucerà il raccolto della religione;
Hafez, getta questo saio di lana e va'.