Ghasel 40: Gott sei Dank, dass die Tür der Schenke offen ist

المنة لله که در میکده، باز است
زان رو که مرا بر در او، روی نیاز است

خم‌ها، همه در جوش و خروش‌اند ز مستی
وان می که در آن‌جاست، حقیقت، نه مجاز است

از وی، همه، مستی و غرور است و تکبر
وز ما همه بیچارگی و عجز و نیاز است

رازی که بر غیر نگفتیم و نگوییم
با دوست بگوییم که او محرم راز است

شرح شکن زلف خم اندر خم جانان
کوته نتوان کرد که این قصه، دراز است

بار دل مجنون و خم طرهٔ لیلی
رخسارهٔ محمود و کف پای ایاز است

بردوخته‌ام دیده چو باز از همه عالم
تا دیدهٔ من بر رخ زیبای تو، باز است

در کعبهٔ کوی تو، هر آن‌کس که بیاید
از قبلهٔ ابروی تو در عین نماز است

ای مجلسیان، سوز دل «حافظ» مسکین
از شمع بپرسید که در سوز و گداز است

Gott sei Dank, dass die Tür der Schenke offen ist,
denn mein Gesicht ist bittend ihr zugewandt.

Die Krüge sind alle im Sieden und Tosen vor Trunkenheit,
und der Wein, der dort ist, ist Wirklichkeit, nicht Gleichnis.

Von ihm kommt alle Trunkenheit, aller Stolz und Hochmut;
von uns alle Hilflosigkeit, Ohnmacht und Bedürftigkeit.

Das Geheimnis, das wir anderen nicht sagten und nicht sagen,
sagen wir dem Freund, denn er ist der Vertraute des Geheimnisses.

Die Schilderung der Windungen in der Locke der Geliebten, Schleife in Schleife,
lässt sich nicht kürzen, denn diese Geschichte ist lang.

Es ist die Last von Madschnuns Herz und die Krümmung von Lailas Locke,
die Wange Mahmuds und die Fußsohle des Ayaz.

Wie der Falke habe ich das Auge vor aller Welt zugenäht,
seit mein Auge auf dein schönes Gesicht geöffnet ist.

Wer immer in die Kaaba deiner Gasse kommt,
ist durch die Qibla deiner Braue mitten im Gebet.

Ihr Gäste der Runde, nach dem Brand im Herzen des armen Hafis
fragt die Kerze, denn sie brennt und schmilzt.