Ghazal 415: O messaggero dei veritieri, dacci notizie del nostro amico

ای پیک راستان خبر یار ما بگو
احوال گل به بلبل دستان‌سرا بگو

ما محرمان خلوت انسیم غم مخور
با یار آشنا سخن آشنا بگو

بر هم چو می‌زد آن سر زلفین مشک‌بار
با ما سر چه داشت؟ ز بهر خدا بگو

هر کس که گفت «خاک در دوست توتیاست»
گو «این سخن معاینه در چشم ما بگو»

آن کس که منع ما ز خرابات می‌کند
گو «در حضور پیر من این ماجرا بگو»

گر دیگرت بر آن در دولت گذر بود
بعد از ادای خدمت و عرض دعا بگو

هر چند ما بدیم تو ما را بدان مگیر
شاهانه ماجرای گناه گدا بگو

بر این فقیر، نامهٔ آن محتشم بخوان
با این گدا حکایت آن پادشا بگو

جان‌ها ز دام زلف چو بر خاک می‌فشاند
بر آن غریب ما چه گذشت؟ ای صبا بگو

جان‌پرور است قصهٔ ارباب معرفت
رمزی برو بپرس، حدیثی بیا بگو

حافظ گرت به مجلس او راه می‌دهند
می نوش و ترک زرق ز بهر خدا بگو

O messaggero dei veritieri, dacci notizie del nostro amico;
di' all'usignolo, cantore di melodie, come sta la rosa.

Siamo i confidenti del ritiro dell'intimità: non affliggerti;
all'amico familiare di' parole familiari.

Quando scuoteva le punte delle due ciocche che piovono muschio,
che intenzione aveva con noi? Per Dio, dillo.

A chiunque abbia detto: «La polvere della porta dell'amico è collirio»,
di': «Dimostra questo detto sui nostri stessi occhi».

A chi ci vieta la taverna,
di': «Racconta questo alla presenza del mio maestro».

Se passerai ancora da quella porta di fortuna,
dopo aver reso omaggio e offerto una preghiera, di':

«Per quanto siamo cattivi, non farcene una colpa;
parla da re della colpa del mendicante».

Leggi a questo povero la lettera di quel grande;
racconta a questo mendicante la storia di quel re.

Quando scuoteva a terra le anime dal laccio della sua ciocca,
che ne fu di quel nostro forestiero? Vento dell'est, dillo.

La storia dei maestri della conoscenza nutre l'anima;
va' a chiedere un cenno, poi vieni a narrare un racconto.

Hafez, se ti danno accesso al suo convegno,
bevi vino e, per Dio, lascia l'ipocrisia.