Ghasel 419: Die Vereinigung mit ihm ist besser als ewiges Leben

وصال او ز عمر جاودان به
خداوندا مرا آن ده که آن به

به شمشیرم زد و با کس نگفتم
که راز دوست از دشمن نهان به

به داغ بندگی مردن بر این در
به جان او که از ملک جهان به

خدا را از طبیب من بپرسید
که آخر کی شود این ناتوان به؟

گلی کآن پایمال سرو ما گشت
بود خاکش ز خون ارغوان به

به خلدم دعوت ای زاهد! مفرما
که این سیب زنخ، زآن بوستان به

دلا! دائم گدای کوی او باش
به حکم آن که دولت جاودان به

جوانا! سر متاب از پند پیران
که رأی پیر از بخت جوان به

شبی می‌گفت چشم کس ندیده‌ست
ز مروارید گوشم در جهان به

اگر چه زنده‌رود آب حیات است
ولی شیراز ما از اصفهان به

سخن اندر دهان دوست شکر
ولیکن گفتهٔ حافظ از آن به

Die Vereinigung mit ihm ist besser als ewiges Leben;
o Herr, gib mir das, denn das ist besser.

Er schlug mich mit dem Schwert, und ich sagte es niemandem,
denn das Geheimnis des Freundes bleibt dem Feind besser verborgen.

An dieser Tür mit dem Brandmal der Knechtschaft zu sterben
ist, bei seinem Leben, besser als die Herrschaft über die Welt.

Um Gottes willen, fragt meinen Arzt,
wann es diesem Schwachen endlich besser geht.

Die Rose, die von unserer Zypresse zertreten wurde:
Ihr Staub ist besser als das Blut des Judasbaums.

Asket, lade mich nicht ins Paradies ein,
denn dieser Kinnapfel ist besser als jener Obstgarten.

O Herz, sei immer Bettler in seiner Gasse,
nach dem Grundsatz, dass dauerndes Glück besser ist.

Junger Mann, wende dich nicht vom Rat der Alten ab,
denn das Urteil des Alten ist besser als das Glück des Jungen.

Eines Nachts sagte er: Kein Auge hat
auf der Welt etwas Besseres gesehen als die Perle an meinem Ohr.

Ist der Zayandeh Rud auch Wasser des Lebens,
so ist unser Schiras doch besser als Isfahan.

Worte im Mund des Freundes sind Zucker,
und doch ist, was Hafis sagt, noch besser.