Ghasel 430: Wenn du beim Ruf von Nachtigall und Turteltaube keinen Wein trinkst

به صوت بلبل و قمری اگر ننوشی می
علاج کی کنمت؟ آخرالدواء الکی

ذخیره‌ای بنه ار رنگ و بوی فصل بهار
که می‌رسند ز پی، رهزنان بهمن و دی

چو گل نقاب برافکند و مرغ زد هوهو
منه ز دست پیاله، چه می‌کنی؟ هی‌هی

شکوه سلطنت و حسن، کی ثباتی داد؟
ز تخت جم سخنی مانده است و افسر کی

خزینه‌داری میراث‌خوارگان کفر است
به قول مطرب و ساقی، به فتوی دف و نی

زمانه هیچ نبخشد که باز نستاند
مجو ز سفله مروت، که شیئه لا شی

نوشته‌اند بر ایوان جنة المأوی
که هر که عشوهٔ دنیی خرید، وای به وی

سخا نماند، سخن طی کنم، شراب کجاست؟
بده به شادی روح و روان حاتم طی

بخیل، بوی خدا نشنود بیا حافظ
پیاله گیر و کرم ورز، و الضمان علي

Wenn du beim Ruf von Nachtigall und Turteltaube keinen Wein trinkst,
wie soll ich dich heilen? Das letzte Mittel ist das Brenneisen.

Leg einen Vorrat an von Farbe und Duft der Frühlingszeit,
denn die Wegelagerer der Wintermonate kommen dicht hinterher.

Wenn die Rose den Schleier abwirft und der Vogel seinen Ruf erhebt,
leg den Becher nicht aus der Hand: Was tust du? Auf, auf.

Wann hatte der Glanz von Herrschaft und Schönheit je Bestand?
Vom Thron Dschamschids und vom Diadem des Kai blieb nur ein Wort.

Den Erben den Schatz zu hüten ist Unglaube,
nach dem Wort von Spielmann und Schenke, nach dem Spruch von Trommel und Flöte.

Die Zeit schenkt nichts, was sie nicht wieder nimmt;
such keine Großmut beim Niedrigen, denn was er hat, ist nichts.

Am Portal des Gartens der Zuflucht steht geschrieben:
Wer die Schmeicheleien der Welt kaufte, wehe ihm.

Die Freigebigkeit ist dahin; ich mache es kurz: Wo ist der Wein?
Reich ihn, zur Freude von Geist und Seele des Hatim Tai.

Der Geizige wird den Duft Gottes nie riechen; komm, Hafis,
nimm den Becher und übe Großmut, und ich bürge dafür.