Ghasel 445: Du, der du alles hast, was man sich auf der Welt wünschen kann

تو را که هر چه مراد است در جهان داری
چه غم ز حال ضعیفان ناتوان داری؟

بخواه جان و دل از بنده و روان بستان
که حکم بر سر آزادگان روان داری

میان نداری و دارم عجب که هر ساعت
میان مجمع خوبان کنی میان‌داری

بیاض روی تو را، نیست نقش درخور از آنک
سوادی از خط مشکین بر ارغوان داری

بنوش می که سبک‌روحی و لطیف مدام
علی الخصوص در آن دم که سر گران داری

مکن عتاب از این بیش و جور بر دل ما
مکن هر آن چه توانی که جای آن داری

به اختیارت اگر صد هزار تیر جفاست
به قصد جان من خسته در کمان داری

بکش جفای رقیبان مدام و جور حسود
که سهل باشد اگر یار مهربان داری

به وصل دوست گرت دست می‌دهد یک دم
برو که هر چه مراد است در جهان داری

چو گل به دامن از این باغ می‌بری حافظ
چه غم ز ناله و فریاد باغبان داری؟

Du, der du alles hast, was man sich auf der Welt wünschen kann,
was kümmert dich der Zustand der Schwachen und Kraftlosen?

Verlange Seele und Herz von deinem Diener und nimm die Seele,
denn dein Befehl läuft über die Häupter der Freien.

Du hast keine Taille, und ich staune, dass du jede Stunde
in der Versammlung der Schönen die Mitte einnimmst.

Kein Bild ist der Weiße deines Gesichts angemessen, denn
du trägst einen dunklen Strich moschusfarbenen Flaums auf Rosenrot.

Trink Wein, denn du bist stets leichten Sinnes und zart,
zumal in dem Augenblick, da dir der Kopf schwer ist.

Tadle uns nicht mehr als dies und sei nicht hart gegen unser Herz;
tu nicht alles, was in deiner Macht steht, obwohl du das Recht dazu hast.

Wenn dir hunderttausend Pfeile der Härte zu Gebote stehen,
so hältst du sie am Bogen, auf mein wundes Leben gerichtet.

Ertrag stets die Härte der Rivalen und die Missgunst des Neiders,
denn es ist leicht, wenn du einen gütigen Freund hast.

Wird dir die Vereinigung mit dem Freund einen Augenblick zuteil,
so geh, denn du hast alles, was man sich auf der Welt wünschen kann.

Da du aus diesem Garten Rosen im Saum davonträgst, Hafis,
was kümmert dich das Klagen und Schreien des Gärtners?