Ghasel 449: O du, der du die Trennung der Liebenden für recht hältst

ای که مهجوری عشاق روا می‌داری
عاشقان را ز بر خویش جدا می‌داری

تشنهٔ بادیه را هم به زلالی دریاب
به امیدی که در این ره به خدا می‌داری

دل ببردی و بحل کردمت ای جان لیکن
به از این دار نگاهش که مرا می‌داری

ساغر ما که حریفان دگر می‌نوشند
ما تحمل نکنیم ار تو روا می‌داری

ای مگس حضرت سیمرغ نه جولانگه توست
عرض خود می‌بری و زحمت ما می‌داری

تو به تقصیر خود افتادی از این در محروم
از که می‌نالی و فریاد چرا می‌داری؟

حافظ از پادشهان پایه به خدمت طلبند
سعی نابرده چه امید عطا می‌داری؟

O du, der du die Trennung der Liebenden für recht hältst
und die, die dich lieben, von deiner Seite fernhältst.

Komm auch dem Durstigen in der Wüste mit klarem Wasser zu Hilfe,
um der Hoffnung willen, die du auf diesem Weg auf Gott setzt.

Du nahmst mein Herz, und ich habe es dir vergeben, liebe Seele, doch
halte es besser, als du mich hältst.

Dass andere Gefährten aus unserem Becher trinken:
Wir ertragen es nicht, auch wenn du es erlaubst.

O Fliege, die Gegenwart des Simurgh ist nicht dein Tummelplatz;
du bringst dich um die eigene Ehre und machst uns Mühe.

Durch dein eigenes Versäumnis bist du von dieser Tür ausgeschlossen;
über wen klagst du, und warum schreist du?

Hafis, bei Königen erstrebt man den Rang durch Dienst;
was hoffst du auf eine Gabe, ohne dich bemüht zu haben?