Gazal 449: Oh tú que tienes por lícito el alejamiento de los amantes

ای که مهجوری عشاق روا می‌داری
عاشقان را ز بر خویش جدا می‌داری

تشنهٔ بادیه را هم به زلالی دریاب
به امیدی که در این ره به خدا می‌داری

دل ببردی و بحل کردمت ای جان لیکن
به از این دار نگاهش که مرا می‌داری

ساغر ما که حریفان دگر می‌نوشند
ما تحمل نکنیم ار تو روا می‌داری

ای مگس حضرت سیمرغ نه جولانگه توست
عرض خود می‌بری و زحمت ما می‌داری

تو به تقصیر خود افتادی از این در محروم
از که می‌نالی و فریاد چرا می‌داری؟

حافظ از پادشهان پایه به خدمت طلبند
سعی نابرده چه امید عطا می‌داری؟

Oh tú que tienes por lícito el alejamiento de los amantes,
y mantienes a los enamorados apartados de tu lado.

Socorre también al sediento del desierto con un poco de agua clara,
por la esperanza que pones en Dios en este camino.

Te llevaste mi corazón y te lo perdoné, alma mía, pero
guárdalo mejor de lo que me guardas a mí.

Que de nuestra copa beban otros compañeros:
no lo sufriremos, aunque tú lo permitas.

Oh mosca, la presencia del Simurg no es campo para tus vuelos;
pierdes tu honra y nos das molestia.

Por tu propia falta has quedado privado de esta puerta;
¿de quién te quejas, y por qué das voces?

Hafez, con los reyes el rango se busca con el servicio;
sin haberte esforzado, ¿qué esperanza de dádiva tienes?