Ghazal 455: La vita è passata nella sterilità e nei capricci

عمر بگذشت به بی‌حاصلی و بوالهوسی
ای پسر جام می‌ام ده که به پیری برسی

چه شکرهاست در این شهر که قانع شده‌اند
شاه‌بازان طریقت به مقام مگسی

دوش در خیل غلامان درش می‌رفتم
گفت: «ای عاشق بیچاره تو باری چه کسی؟»

با دل خون‌شده چون نافه خوشش باید بود
هر که مشهور جهان گشت به مشکین‌نفسی

لمع البرق من الطور و آنست به
فلعلی لک آت بشهاب قبس

کاروان رفت و تو در خواب و بیابان در پیش
وه که بس بی‌خبر از غلغل چندین جرسی

بال بگشا و صفیر از شجر طوبی زن
حیف باشد چو تو مرغی که اسیر قفسی

تا چو مجمر نفسی دامن جانان گیرم
جان نهادیم بر آتش ز پی خوش‌نفسی

چند پوید به هوای تو ز هر سو حافظ
یسر الله طریقا بک یا ملتمسی

La vita è passata nella sterilità e nei capricci;
ragazzo, dammi la coppa di vino, e possa tu arrivare alla vecchiaia.

Che zucchero ci sarà in questa città, se
i falconi reali della Via si sono accontentati del rango della mosca.

Ieri notte andavo tra la schiera degli schiavi della sua porta;
disse: «O povero innamorato, e tu chi sei, alla fine?»

Col cuore fatto sangue, come la borsa di muschio, deve essere contento
chi è diventato famoso al mondo per il respiro di muschio.

Il lampo balenò dal Sinai, e lo scorsi;
forse te ne porterò un tizzone ardente.

La carovana è partita, e tu dormi, col deserto davanti;
ahimè, quanto sei sordo al clamore di tante campanelle.

Apri le ali e lancia il tuo richiamo dall'albero Tuba;
è un peccato che un uccello come te sia prigioniero di una gabbia.

Per afferrare un istante, come l'incensiere, il lembo dell'amato,
abbiamo messo l'anima sul fuoco, in cerca di un dolce respiro.

Fino a quando Hafez correrà da ogni parte per desiderio di te?
Dio renda facile una via verso di te, o tu che imploro.