Ghasel 457: Tausend Mühen gab ich mir, damit du mein Freund wirst

هزار جهد بکردم که یار من باشی
مرادبخش دل بی‌قرار من باشی

چراغ دیدهٔ شب‌زنده‌دار من گردی
انیس خاطر امیدوار من باشی

چو خسروان ملاحت، به بندگان نازند
تو در میانه، خداوندگار من باشی

از آن عقیق که خونین‌دلم ز عشوهٔ او
اگر کنم گله‌ای غم‌گسار من باشی

در آن چمن که بتان، دست عاشقان گیرند
گرت ز دست برآید، نگار من باشی

شبی به کلبهٔ احزان عاشقان آیی
دمی انیس دل سوگوار من باشی

شود غزالهٔ خورشید، صید لاغر من
گر آهویی چو تو یک دم، شکار من باشی

سه بوسه کز دو لبت، کرده‌ای وظیفهٔ من
اگر ادا نکنی، قرض‌دار من باشی

من این مراد ببینم به خود که نیم‌شبی
به جای اشک روان، در کنار من باشی

من ار چه حافظ شهرم، جویی نمی‌ارزم
مگر تو از کرم خویش، یار من باشی

Tausend Mühen gab ich mir, damit du mein Freund wirst,
damit du den Wunsch meines ruhelosen Herzens erfüllst.

Damit du die Lampe meines nachtwachenden Auges wirst
und der Gefährte meines hoffenden Sinns.

Wenn die Könige der Anmut vor ihren Sklaven stolz tun,
damit du unter ihnen mein Herr bist.

Wenn ich über jenen Karneol klage, dessen Koketterie mein Herz bluten lässt,
damit du mein Tröster bist.

Auf jener Wiese, wo die Schönen die Liebenden bei der Hand nehmen,
damit du, wenn es in deiner Macht steht, mein Geliebter bist.

Damit du eines Nachts in die Hütte des Kummers der Liebenden kommst
und einen Augenblick der Gefährte meines trauernden Herzens bist.

Die Gazelle der Sonne wäre mir eine magere Beute,
wäre ein Reh wie du einen Augenblick meine Jagdbeute.

Die drei Küsse, die du mir von deinen beiden Lippen zugeteilt hast:
Wenn du sie nicht einlöst, bleibst du mein Schuldner.

Möge ich diesen Wunsch für mich erfüllt sehen: dass du um Mitternacht
anstelle der fließenden Tränen an meiner Seite bist.

Bin ich auch der Hafis der Stadt, ich bin kein Gerstenkorn wert,
es sei denn, du bist aus eigener Großmut mein Freund.