Ghazal 460: Da quando Sulayma si è stabilita in Iraq

سلیمی منذ حلت بالعراق
ألاقی من نواها ما ألاقی

الا ای ساروان منزل دوست
إلی رکبانکم طال اشتیاقی

خرد در زنده‌رود انداز و می نوش
به گلبانگ جوانان عراقی

ربیع العمر فی مرعی حماکم
حماک الله یا عهد التلاقی

بیا ساقی بده رطل گرانم
سقاک الله من کأس دهاق

جوانی باز می‌آرد به یادم
سماع چنگ و دست افشان ساقی

می باقی بده تا مست و خوشدل
به یاران برفشانم عمر باقی

درونم خون شد از نادیدن دوست
ألا تعسا لأیام الفراق

دموعی بعدکم لا تحقروها
فکم بحر عمیق من سواق

دمی با نیکخواهان متفق باش
غنیمت دان امور اتفاقی

بساز ای مطرب خوشخوان خوشگو
به شعر فارسی، صوت عراقی

عروسی بس خوشی ای دختر رز
ولی گه گه سزاوار طلاقی

مسیحای مجرد را برازد
که با خورشید سازد هم‌وثاقی

وصال دوستان روزی ما نیست
بخوان حافظ غزل‌های فراقی

Da quando Sulayma si è stabilita in Iraq,
patisco per la sua lontananza ciò che patisco.

O cammelliere diretto alla sosta dell'amico,
lunga si è fatta la mia brama dei vostri cavalieri.

Getta la ragione nello Zayandeh Rud e bevi vino
al lieto grido dei giovani dell'Iraq.

La primavera della vita è nel pascolo del vostro recinto;
Dio ti protegga, o tempo dell'incontro.

Vieni, coppiere, dammi la misura grande;
Dio ti disseti da una coppa traboccante.

La giovinezza mi torna alla memoria
al suono dell'arpa e alla mano danzante del coppiere.

Dammi il vino che resta, perché, ebbro e di cuore lieto,
io spenda per gli amici la vita che resta.

Il mio intimo si è fatto sangue per non vedere l'amico;
maledetti i giorni della separazione.

Non disprezzate le mie lacrime da quando siete partiti;
quanti mari profondi nascono da ruscelli.

Sii per un momento concorde con chi ti vuole bene;
ritieni un guadagno tali occasioni.

Intona, o menestrello dal bel canto e dal bel dire,
un'aria irachena su versi persiani.

Sei una sposa molto gradevole, o figlia della vite,
ma di tanto in tanto meriti il ripudio.

Al Messia, libero da ogni legame, si addice
condividere la dimora col sole.

L'unione con gli amici non è la nostra sorte;
Hafez, canta i ghazal della separazione.